Norveç Prensesi Masalı
Norveç fiyortlarında yaşayan cesur bir kız, denizdeki balıkçıları kurtarmak için sönen eski fenerin sırrını çözmeye çalışır.
Bir varmış bir yokmuş, Norveç'in kuzeyinde, yüksek kayalıkların denize sarktığı bir fiyortun kıyısında Ariel adında bir balıkçı kızı yaşarmış. Saçları sabah sisinin rengindeymiş, gözleri ise buz gibi suların altındaki yosunlar kadar yeşilmiş. Herkesten çok denizi severmiş; dalgaların sesini dinler, küçük kayığıyla soğuk suların üzerinde süzülürken mırıl mırıl şarkılar söylermiş. Köylüler onu 'korkusuz kız' diye çağırırmış, çünkü en sert rüzgârlarda bile kayığına atlamaktan asla korkmazmış.
Fiyortun ağzındaki kayalıkta, yıllardır yanan yaşlı bir taş fener varmış. Balıkçılar gece denize açıldığında bu fenerin ışığına bakar, evlerinin yolunu onunla bulurlarmış. Ne var ki o kış, fenerin bakıcısı olan ihtiyar dede hastalanmış ve fenerin ışığı bir gece titreyip sönüvermiş. Fısss... Karanlık, soğuk bir sis gibi fiyorta çökmüş. O akşam Ariel'in babası da diğer balıkçılarla birlikte açıktaymış ve dönüş yolunu gösterecek hiçbir ışık kalmamış. Köyde herkes kıyıya toplanıp umutsuzca karanlığa bakarken, Ariel yüreğinin kütür kütür attığını duymuş.
Ariel soluğu fenerin yanında almış. İçeri girdiğinde yaşlı bakıcının yakacak yağının bittiğini, lambanın soğuduğunu görmüş. Ama dede ona zayıf bir sesle, 'Fenerin kalbi yağda değil, sabırda ve cesarettedir,' demiş. Kız hemen köyün evlerine koşmuş, kapı kapı dolaşıp herkesten birer kandil, birer mum istemiş. İnsanlar önce 'Bu küçük ışıklar neye yarar?' diye düşünmüşler ama Ariel'in kararlılığına inanıp ellerindekini vermişler. Kız bütün mumları ve kandilleri fenerin tepesindeki cam odaya taşımış, hepsini yan yana dizip tek tek yakmış. Tıp, tıp, tıp... Minik alevler birleşince, tek bir büyük ışık gibi parlamaya başlamış ve karanlık denizi altın sarısına boyamış.
O ışığı gören balıkçılar, Ariel'in babası da dâhil, dönüş yolunu bulup tek tek kıyıya ulaşmışlar. Köylüler kızı omuzlarına almış, soğuk gece bir anda sıcacık bir sevgiyle dolmuş. O günden sonra anlamışlar ki tek başına küçük görünen bir iyilik, başkalarınınkiyle birleşince koca bir denizi aydınlatabilirmiş. Fenerin ışığı bir daha hiç sönmemiş, çünkü artık onu bütün köy birlikte yakarmış. Gökten üç parlak kıvılcım düşmüş; biri cesur balıkçı kızı Ariel'e, biri yardımını esirgemeyen köylülere, biri de masalımızı dinleyip paylaşmanın güzelliğini öğrenen tüm uslu çocuklara.
Paylaş
Tepkiniz Nedir?
Beğendim
2
Beğenmedim
0
Sevdim
8
Güldüm
2
Kızdım
0
Üzüldüm
0
Şaşırdım
0
