Kurbağa Prenses Masalı

Bir varmış bir yokmuş, devasa kuleleri olan, bahçesi güllerle dolu gösterişli bir şatoda, genç ve yakışıklı Prens Arthur yaşarmış. Arthur, açık havada oynamayı çok severmiş. En büyük eğlencesi ise babasının ona hediye ettiği pırıl pırıl parlayan altın topuyla oynamakmış.
Bir gün, şatonun yanındaki derin ve sessiz göletin kenarında topunu havaya atıp tutarken, top aniden elinden kaymış ve "Cumburlop!" diye göletin soğuk sularına düşmüş. Altın top batıp gözden kaybolunca Arthur üzüntüyle kıyıya oturmuş.

"Ne yapacağım şimdi? O benim en sevdiğim toptu!" diye söylenirken, göletten ince ve tatlı bir ses duyulmuş:
"Neden üzgünsün Prens Arthur? Sana yardım edebilirim."

Arthur etrafına bakınmış ve suyun üzerinde nilüfer yaprağında oturan, kocaman gözlü, yeşil ve pütürlü derisi olan minik bir Kurbağa görmüş.

"Altın topum gölete düştü. Bana onu getirebilir misin?" diye sormuş Prens.
Kurbağa zıplayarak kıyıya yaklaşmış. "Getiririm tabii," demiş. "Ama karşılığında bana ne vereceksin? İnciler mi, yoksa atlar mı?"
Arthur, "Sana en sevdiğim atımı veririm, yeter ki topumu bul," demiş.
Kurbağa başını sallamış. "Hayır, ben at istemem. Eğer altın topunu getirirsem, benimle arkadaş olacağına, yemeğini benimle paylaşacağına ve oyunlarına beni de katacağına söz verir misin?" diye sormuş.

Arthur içinden, "Bu küçük, ıslak kurbağa şatoya nasıl gelecek ki?" diye düşünmüş ve hemen "Söz veriyorum!" demiş.
Kurbağa derinlere dalmış ve dakikalar sonra altın topu ağzında tutarak su yüzüne çıkmış. Topu kıyıya bırakmış. Arthur topunu görünce o kadar çok sevinmiş ki, kurbağaya teşekkür bile etmeden topu alıp şatoya doğru koşmaya başlamış.
Arkadan kurbağa, "Bekle! Söz vermiştin!" diye bağırmış ama Arthur çoktan uzaklaşmış.
Akşam olduğunda, Kral ve Prens Arthur büyük masada yemek yerken, sarayın devasa kapısından cılız bir "Vrak!" sesi gelmiş. Ardından kapı muhafızı şaşkınlıkla içeri girip, "Kralım, kapıda Prens'in arkadaşı olduğunu söyleyen bir kurbağa var," demiş.

Kral, Arthur'a dönmüş. Arthur utana sıkıla olanları anlatmış. Kral, ciddi bir ses tonuyla, "Prensler verdikleri sözleri tutarlar. Git ve arkadaşını içeri al," demiş.
Arthur kapıyı açmış. Minik kurbağa içeri girmiş ve masanın üzerine zıplayıp Arthur'un yanına oturmuş. Birlikte yemek yemişler. Arthur önce bu durumdan hoşlanmamış ama kurbağa o kadar nazik ve komikmiş ki, ona saraydaki hikayeleri anlatmış, Arthur'u güldürmüş. Arthur, "Sen sıradan bir kurbağa değilsin," diye düşünmüş.

Ertesi gün, Arthur kurbağayı bahçeye çıkarmış ve birlikte altın topla oynamışlar. Arthur topu atıyor, kurbağa inanılmaz zıplayışlarıyla topu yakalıyormuş. Arthur çok eğlenmiş ve kurbağayı gerçekten çok sevmiş.
Oyunun sonunda Arthur, "Bana topumu geri verdiğin ve bana harika bir arkadaş olduğun için teşekkür ederim," demiş ve kurbağanın ıslak alnına nazikçe bir öpücük kondurmuş.

O an inanılmaz bir şey olmuş! Kurbağa aniden parlak, sihirli altın ışıklarla sarmalanmış. Işıklar dağıldığında, yerde bir kurbağa değil; üzerinde zümrüt yeşili bir elbise olan, sarı saçlı, güzel bir Prenses duruyormuş.
Arthur şaşkınlıktan donakalmış. Prenses gülümsemiş: "Merhaba Arthur. Ben Prenses Elara. Yıllar önce kötü bir büyücü beni kurbağaya çevirdi ve bu büyü, ancak birisi bana karşılıksız dostluk gösterdiğinde bozulacaktı. Verdiğin sözü tuttuğun için teşekkür ederim."

O günden sonra Arthur ve Prenses Elara en yakın dost oldular. Şatonun bahçesinde altın topla oynarken, verdikleri sözlerin ve kurdukları dostlukların altından bile daha değerli olduğunu herkese kanıtladılar.
Gökten üç altın top düşmüş: Biri verdiği sözü tutan Arthur'a. Biri büyüyü iyilikle bozan Elara'ya. Biri de dostlarına sadık kalan çocuklara.