Altın Tohumların Sırrı

Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların yemyeşil bir vadisinde, kalbi güneş gibi parlayan, elleri toprağa değdiğinde her şeyi canlandıran minik bir kız yaşarmış. Adı Ekin’miş. Ekin, sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, köyün en yaşlı zeytin ağacının dibinde oturup, topraktan yükselen mis kokuları içine çeker, her çiçeğin, her otun bir fısıltısı olduğunu düşünürmüş. Saçları rüzgarda uçuşur, gözleri gökyüzünün maviliğini yansıtırmış. En sevdiği şey, köyün yoksul ama neşeli insanlarına yardım etmek, tarlasından topladığı taptaze sebzeleri, meyveleri onlarla paylaşmakmış. Kocaman bahçesinde çeşit çeşit bitkiler yetiştirir, her birine ayrı bir sevgiyle bakarmış. Bir gün, toprağı eşelerken, avucuna sığacak kadar küçük, altın rengi parlayan üç tohum bulmuş. Tohumlar, sanki güneşin yeryüzüne düşmüş pırıltılarıymış. Ekin, kalbinde tarifsiz bir sevinçle, bu tohumları özel bir yere ekmeye karar vermiş. Köyün hemen dışındaki, kimsenin uğramadığı, kurak bir tepeye gitmiş. Orada, kireçli toprağı minik elleriyle kazmış, tohumları toprağın kalbine usulca bırakmış ve her gün dualarla sulamış.

Köy halkı, Ekin’in bu boş tepeye ektiği tohumlara hayretle bakmış, bazıları "O kurak toprakta hiçbir şey bitmez ki, neden uğraşıyor?" demişler. Ama Ekin, kimseyi dinlememiş, her sabah, güneş daha tam doğmadan, tepeye tırmanmış, avucunda taşıdığı suyla tohumları nazikçe sulamış. Günler haftaları kovalamış, haftalar ayları. Bir sabah, Ekin tepeye çıktığında gözlerine inanamamış. Kurak toprağın ortasında, altın tohumların ekildiği yerde, yemyeşil, gürbüz filizler boy vermiş. Filizler her gün biraz daha uzamış, yaprakları güneşin altın ışıklarıyla yıkanmış gibi parlamış. Birkaç hafta içinde, o kurak tepe, sanki bir mucizeyle canlanmış, dalları gökyüzüne uzanan, pırıl pırıl yaprakları olan üç ağaç yükselmiş. Ağaçların her bir dalında, parmak uçlarında sallanan, içleri altın rengi tanelerle dolu, kocaman meyveler belirmiş. Rüzgar estikçe, yapraklar hışırdamış, sanki ağaçlar Ekin’e şükran ezgileri fısıldıyormuş. Köy halkı bu manzara karşısında şaşkınlıklarını gizleyememiş, gözleri fal taşı gibi açılmış.

Köyün en bilgesi, yaşlı Dede Musa, Ekin’in yanına gelmiş, gözlerinde derin bir saygıyla, "Evlat," demiş, "bu ağaçlar senin saf kalbinin ve toprağa olan inancının bir hediyesi. Bunlar, bereket ağaçlarıdır. Her kim ki bu ağaçların meyvesinden yer, kalbi iyilikle dolar, eli cömertleşir." Ekin, Dede Musa’nın sözleriyle daha da mutlu olmuş, ağaçların meyvelerini toplamaya başlamış. Her bir meyvenin içi, altın rengi, bal gibi tatlı, daha önce hiç tatmadıkları bir lezzetle doluymuş. Ekin, bu meyveleri köydeki herkesle paylaşmış. Herkesin yüzünde bir tebessüm belirmiş, karınları doyduğu gibi, kalpleri de huzurla dolmuş. Köy halkı, Ekin’in bu iyiliğine karşılık vermek istemiş, ona hediyeler getirmişler, ama Ekin sadece bir tebessümle, "En büyük hediye, sizin mutluluğunuz," demiş. O günden sonra, Ekin’in bahçesi ve o kurak tepe, köyün en bereketli yerleri olmuş, herkes birbirine daha çok yardım etmeye başlamış, köyde kıtlık ve açlık unutulmuş, yerini cömertliğe ve paylaşıma bırakmış. Köyde her sabah kuşlar cıvıl cıvıl öter, neşe dolu sesler yankılanırmış.

Böylece Ekin, saf kalbi ve iyilikseverliğiyle sadece toprağı değil, insanların kalplerini de yeşertmiş, onlara cömertliğin ve paylaşmanın en büyük hazine olduğunu göstermiş. Altın tohumlar, aslında Ekin’in kalbindeki iyiliğin bir yansımasıymış. Unutulmamalıdır ki, en büyük zenginlik, sahip olduklarımızı paylaşmak ve başkalarının yüzünde bir tebessüm oluşturmaktır. Gökten üç altın tohum düşmüş, biri Ekin’in saf kalbine, biri köy halkının cömert ellerine, biri de bu masalı dinleyen ve iyilik yapmaktan asla vazgeçmeyen tüm güzel çocuklara.