Böğürtlen Tarlası Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Güneşin altın gibi parladığı, ağaçların neşeyle hışırdadığı "Fısıldayan Orman"ın tam ortasında, kocaman bir Böğürtlen Tarlası varmış. Bu tarla, ormandaki tüm hayvanların en sevdiği yermiş. Çünkü yaz sonu geldiğinde, o yeşil dalların arasında dünyanın en tatlı, en sulu, kapkara böğürtlenleri yetişirmiş.

Bu ormanda Bıdık adında, burnu sürekli koku alan, minik ve çok sabırsız bir Kirpi yaşarmış. Bıdık, böğürtlenleri o kadar çok severmiş ki, daha yazın başındayken her gün tarlaya gidip bakarmış. Bir gün dalların arasında kırmızı renkte bir böğürtlen görmüş.
"Yaşasın! Böğürtlenler olmuş!" diye bağırmış Bıdık. Hemen zıplamış ve o kırmızı böğürtleni koparıp ağzına atmış.

Ama o da ne? Böğürtlen o kadar ekşiymiş ki, Bıdık’ın yüzü buruşmuş, gözleri sulanmış ve dili kamaşmış!
"İyyk! Bu çok ekşi! Kimse bu böğürtlenleri yiyemez!" diyerek üzülmüş.
O sırada, boynunda sarı bir atkı olan, ormanın en tecrübeli ve sakin hayvanı Porsuk Tonton, Bıdık’ın bu komik halini görmüş. Ağır ağır yürüyerek yanına gelmiş.

"Ah Bıdık, ah!" demiş gülümseyerek. "Böğürtlenler önce yeşil olur, sonra kırmızıya döner. Ama kırmızı olduklarında henüz bebek sayılırlar ve çok ekşi olurlar. Onların tatlanması için Güneş'in onları ısıtması ve zamanın geçmesi gerekir. Böğürtlenler ancak kapkara, mor bir renge dönüştüklerinde bal gibi tatlı olurlar. Sabretmelisin."

Bıdık iç geçirmiş: "Ama ben ne zaman kararacaklarını nasıl bileceğim? Her gün gelip bakmaktan çok yoruldum."

Tam o anda, gökyüzünden süzülerek gelen, tüyleri gökyüzü kadar mavi bir Kuş, böğürtlen çalısının en üst dalına konmuş.
"Cik cik! Merhaba dostlar," demiş Mavi Kuş. "Ben ağaçların en tepesinden bütün tarlayı görebiliyorum. Bıdık, sen hiç yorulma. Böğürtlenler güneşte esmerleşip kapkara olduğunda, ben sana haber veririm!"
Bıdık ve Tonton bu fikre çok sevinmişler. Günler geçmiş. Bıdık sabırla yuvasında beklemiş. Sonunda bir sabah Mavi Kuş, "Cik cik! Müjde! Böğürtlenler bal gibi oldu!" diyerek Bıdık’ın kapısına uçmuş.

Bıdık ve Porsuk Tonton sevinçle tarlaya koşmuşlar. Gerçekten de dallar, iri ve kapkara böğürtlenlerle doluyormuş. Ama tam o sırada, gökyüzünü gri bulutlar kaplamış ve sert bir rüzgar esmeye başlamış: "VUUUUU!"
Rüzgar o kadar güçlüymüş ki, o güzelim olgun böğürtlenler dallardan kopup çamurlu toprağa düşmek üzereymiş.

"Eyvah! Böğürtlenler ezilecek!" diye bağırmış Bıdık.
Porsuk Tonton hemen, "Aklımızı kullanalım!" demiş. Yerden kocaman, sağlam bir çınar yaprağı almış. "Bıdık, sen yaprağın bir ucundan tut, ben diğer ucundan! Mavi Kuş, sen de rüzgarda sallanan dalları bize doğru yönlendir!"

Üç arkadaş hemen işe koyulmuş. Mavi Kuş, rüzgarda uçuşan dalları gagasıyla hafifçe aşağı çekiyor; Bıdık ve Tonton ise dev çınar yaprağını bir trambolin gibi gergin tutarak düşen kapkara böğürtlenleri çamura değmeden "Pıt! Pıt!" diye yaprağın içine yakalıyorlarmış. Rüzgar dinene kadar, yaprağın içi tepeleme, mis kokulu böğürtlenle dolmuş.

Rüzgar geçtikten sonra, üç dost çimenlerin üzerine oturmuşlar. Bıdık, o simsiyah, sulu böğürtlenlerden birini ağzına atmış. Gözleri mutlulukla parlamış. "Mmmm! Hayatımda yediğim en tatlı şey bu! Haklıydın Tonton, beklemeye değermiş!"

Porsuk Tonton ve Mavi Kuş da afiyetle böğürtlenlerini yemiş. Bıdık o gün sadece sabretmenin değil, zor anlarda arkadaşlarıyla yardımlaşmanın ne kadar tatlı bir meyve verdiğini öğrenmiş.
Gökten üç sulu böğürtlen düşmüş: Biri sabretmeyi öğrenen Bıdık'a. Biri bilge Porsuk'a ve Mavi Kuş'a. Biri de arkadaşlarının kıymetini bilen tüm güzel çocuklara.