Elsa ve Uzay Yolculuğu

Bir varmış bir yokmuş... Arendelle Krallığı'nda kuzey ışıklarının gökyüzünü yeşile boyadığı, çatılardan buz sarkıtlarının sarktığı sessiz ve huzurlu bir kış gecesiymiş. Sarayın en yüksek balkonunda Karlar Kraliçesi Elsa, cesur kardeşi Anna ve sıcağı seven ama erimeyen sevimli kardan adam Olaf, yıldızları seyrediyormuş.
Olaf birden havuç burnunu gökyüzüne dikmiş ve heyecanla zıplamış: "Bakın! Şu kırmızı yıldız neden yanıp sönüyor? Sanki bize göz kırpıyor, ya da... imdat mı diyor?"

Elsa, buzdan dürbünüyle bakınca kaşlarını çatmış. "Haklısın Olaf. O bir yıldız değil, 'Ateş Gezegeni'. Rengi çok koyulaşmış, dumanlar tütüyor. Oradaki denge bozulmuş, yardıma ihtiyaçları var."

Anna pelerinini düzeltmiş: "O zaman ne bekliyoruz? Hemen gidip yardım edelim!"
Elsa gülümsemiş ve ellerini havaya kaldırmış. Parmak uçlarından çıkan mavi, pırıltılı sihirli tozlar havada dans etmiş. Sarayın bahçesine, tamamen şeffaf buzdan yapılmış, elmas gibi parlayan, roket şeklinde devasa bir Buz Uzay Gemisi inşa etmiş! 

Gemi o kadar soğukmuş ki, motorları "Puf pof" diye kar taneleri püskürtüyormuş.

Üç kafadar gemiye binmişler. Olaf, uzayda erimemek ve nefes almak için kafasına cam bir fanus (kask) takmış. Elsa, buzdan direksiyonu kavramış ve "Vınnnn!" diye gökyüzüne yükselmişler.
Yolculuk sakin başlamış ama atmosferden çıkınca karşılarına kocaman taşlardan oluşan bir Meteor Yağmuru çıkmış! Taşlar gemiye doğru geliyormuş.

Anna, "Elsa! Sağ taraf! Dikkat et!" diye bağırmış. Elsa, Anna'nın yönlendirmesiyle gemiyi bir sağa bir sola yatırmış, meteorların arasından dans eder gibi süzülmüşler. Olaf ise camdan taşlara el sallayıp, "Merhaba uzay taşları! Ben Olaf, sarılmayı severim!" diye bağırıyormuş.

Sonunda kıpkırmızı parlayan Ateş Gezegeni'ne varmışlar. Gezegene indiklerinde yerler o kadar sıcakmış ki, bastıkları yerden dumanlar çıkıyormuş. Orada yaşayan minik, turuncu, alevden yapılmış Ateş Topları, üzgün üzgün bir dağın etrafında toplanmışlar.

Elsa gemiden inince Ateş Topları ondan kaçmaya çalışmış. Elsa, "Korkmayın, dostuz," demiş.
Meğer sorun sadece sıcaklık değilmiş. Gezegenin nefes almasını sağlayan "Ana Volkan"ın ağzı dev bir kaya ile tıkanmış! Bu yüzden içerideki ısı dışarı çıkamıyor, gezegen giderek ısınıyormuş.

Elsa, "Ben buzu kullanıp kayayı soğutabilirim ama onu oradan itmek için güce ihtiyacımız var," demiş.
Anna hemen atılmış: "Ben ve Olaf hallederiz!"

Elsa ellerini uzatmış ve "Fışşşş!" diye volkanın ağzındaki kayaya buz kütleleri fırlatmış. Kaya soğuyup küçülmüş. Anna, gemiden getirdiği uzun bir halatı kayaya bağlamış. Olaf ve Ateş Topları da halatın ucundan tutmuş.
Anna, "Bir, iki, üç! Çekin!" diye bağırmış.

Hep birlikte asılmışlar. Soğuyan kaya "GÜMMM!" diye yerinden oynamış ve kenara yuvarlanmış. Volkanın ağzı açılınca, içeride biriken fazla ısı, renkli bir havai fişek gibi gökyüzüne fışkırmış. Gezegen derin bir "Ohhh" çekmiş.

Sıcaklık normale dönünce Elsa, son bir dokunuşla gökyüzüne simli kar taneleri serpmiş. Ateş Topları, yağan karların altında sevinçle zıplamış, "Cızzz" diye sesler çıkararak serinlemişler.
Gezegenin rengi o öfkeli kırmızıdan, huzurlu bir turuncuya dönmüş. Ateş Topları, teşekkür olarak Olaf'a hiç sönmeyen, ışıklı bir uzay taşı hediye etmişler.

Elsa, Anna ve Olaf, görevlerini tamamlamanın gururuyla Buz Gemisi'ne binip Arendelle'e dönmüşler. O günden sonra ne zaman gökyüzüne baksalar, Ateş Gezegeni'nin onlara huzurla göz kırptığını görmüşler.
Gökten üç kar tanesi düşmüş: Biri sihirli Elsa'ya. Biri cesur Anna'ya. Biri de her macerada neşesini kaybetmeyen Olaf'a.