Uçan Kestane Masalı

Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların en yaramaz, en neşeli prensi varmış. Adı Kıkırdayan Çamur Prens'miş. Çünkü bu prens, oyun oynamayı o kadar çok severmiş ki, her gün çamurda yuvarlanır, kahkahalarla güler, sonra da kütür kütür kuruyan çamur parçalarını etrafa fırlatırmış. Küçük bedeni her daim çamur lekesiyle doluymuş, saçları ise rüzgarda dans eden kurumuş otlar gibiymiş. Gözleri, pırıl pırıl parlayan iki kahverengi kestane tanesiymiş sanki. Saraydaki herkes, onun bu bitmek bilmeyen enerjisine ve kahkahalarına alışmış, hatta o olmadan sarayın neşesi eksik kalırmış.

Günlerden bir gün, Kıkırdayan Çamur Prens, ormanda yeni bir oyun keşfetmiş. Yere düşen kestaneleri topluyor, sonra da onları havaya fırlatıp "Fırrr!" diye bağırıyormuş. Ama bu kestaneler sihirliymiş, fırlatılınca havada asılı kalıyor, sonra da minik kanatlar çıkarıp vızır vızır uçmaya başlıyorlarmış. Prens, bu uçan kestanelerin peşinden koşar, onları yakalamaya çalışır, her yakaladığında da güm güm güler, kestaneler de onun kahkahalarına eşlik eder gibi çıtır çıtır sesler çıkarırlarmış. Bir gün, en büyük ve en parlak kestane, diğerlerinden daha yükseğe uçmuş, bulutlara doğru süzülmüş. Prens, gözleri faltaşı gibi açılmış, o kestanenin peşinden koşmaya başlamış, ayakları şıp şıp çamurlu toprağa bata çıka ilerlermiş.

Kıkırdayan Çamur Prens, uçan kestanenin peşinden koşarken, kendini daha önce hiç görmediği bir kestane ağacının altında bulmuş. Bu ağaç o kadar büyükmüş ki, dalları gökyüzüne değiyormuş sanki. Ağacın her bir dalında, parıl parıl parlayan, rengarenk kestaneler sallanıyormuş. Ama bu kestanelerin içinde, minik, sevimli yüzler varmış! Prens şaşkınlıkla onlara bakarken, kestaneler bir ağızdan "Ho ho ho!" diye gülmeye başlamışlar. Meğer bu ağaç, tüm uçan kestanelerin eviymiş ve o parlak kestane de onların kralıymış. Kral kestane, Prens'e doğru eğilmiş ve tıpkı bir fısıltı gibi "Senin kahkahaların bizi uyandırdı, neşeni bize de bulaştırdın!" demiş. Prens, hayatında ilk kez bu kadar çok kestane görmüş, hepsi de ona gülümsüyormuş.

Prens, uçan kestanelerle saatlerce oynamış, onlarla birlikte ağacın etrafında uçmuş, neşeyle kıkırdamış. Akşam olduğunda, kestaneler Prens'i saraya kadar eşlik etmişler, sonra da birer birer kendi yuvalarına dönmüşler. Kıkırdayan Çamur Prens, o günden sonra her gün ormana gidip uçan kestaneleri ziyaret etmiş, onlarla yeni oyunlar oynamış. Neşesi ve kahkahaları, sadece saraya değil, tüm ormana yayılmış. Dostluğun ve neşenin, en sıradan şeyleri bile nasıl sihirli bir hale getirebileceğini öğrenmiş. Gökten üç kocaman kestane düşmüş, biri Kıkırdayan Çamur Prens'e, biri uçan kestanelerin neşesine, biri de neşeyi paylaşan tüm çocuklara.