Bulut Uykusu Masalı

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün en yumuşak köşesinde, pofuduk pamuk şekerden daha pofuduk, bembeyaz bir Minik Bulut yaşarmış. Bu Minik Bulut o kadar tatlıymış ki, her sabah güneş doğarken hafifçe gerinir, minicik buhar kollarını iki yana açarmış. Gözleri masmavi gökyüzünün ışıltısını taşırmış, yanakları ise gün batımının pembeliğiyle hafifçe kızarırmış. En sevdiği şey, yavaşça salınarak, aşağıda uyuyan bebekleri izlemekmiş; onların mışıl mışıl uykularını görünce kendi de uykusu gelirmiş.

Minik Bulut, her akşam yıldızlar parlamaya başlayınca, yatağını hazırlarmış. Yatağı ne miymiş? Tabii ki en parlak ay ışınlarından örülmüş, üzerine de en narin bulut tüyü serilmiş yumuşacık bir yermiş. Başını yastığına koyunca, etrafındaki minik yıldızlar cıvıl cıvıl şarkılar söylemeye başlarmış. Bu şarkılar o kadar tatlıymış ki, Minik Bulut’un göz kapakları ağırlaşır, yavaşça kapanırmış. Bazen tatlı rüzgarlar fısıldarmış ona, "Uyu Minik Bulut, uyu..." diye, o da bu ninnilerle daha da derinlere dalarmış.

Bir gece, Minik Bulut'un uykusu gelmek bilmemiş. Yıldızlar şarkı söylemiş, rüzgar ninni fısıldamış ama Minik Bulut bir türlü gözlerini kapatamamış. "Acaba neden uyuyamıyorum?" diye düşünmüş minik başını bir sağa bir sola çevirirken. Sonra aşağıya bakmış, bir pencereden içeri süzülen ay ışığıyla minik bir bebeğin huzurla uyuduğunu görmüş. Bebeğin küçücük nefesleri, Minik Bulut'a sanki bir sihirli melodi gibi gelmiş. O an anlamış ki, en güzel uyku, huzurlu bir kalple gelirmiş. Minik Bulut da o bebeğin huzurunu içine çekmiş, yavaşça gözleri kapanmış.

Minik Bulut, o gece en tatlı rüyasını görmüş. Rüyasında, kendisi de minicik bir bebekmiş, yumuşacık bir battaniyeye sarılıp mışıl mışıl uyuyormuş. Sabah olunca, kocaman bir gülümsemeyle uyanmış ve o günden sonra her gece, huzurla uyuyan bebeklerin tatlı nefeslerini dinleyerek uykuya dalmış. Gökten üç pofuduk bulut tüyü düşmüş, biri huzurlu uykuların kıymetini bilene, biri tatlı rüyalar görene, biri de bu masalı dinleyen tüm minik kalplere.