Köstebek ile Rakun Masalı

Bir varmış bir yokmuş, yıldızların gökyüzüne tane tane serpildiği Fısıltı Ormanı'nın en yumuşak toprağında, kadife tüylü minik bir köstebek yaşarmış; adı Köstem'miş. Köstem, görmeyi pek beceremezmiş ama burnu öyle keskinmiş ki toprağın altındaki en küçük tohumu bile koklayarak tanırmış. Onun en yakın dostu ise gözlerinin etrafında maskeyi andıran siyah halkalarıyla, kabarık çizgili kuyruğuyla şıpır şıpır her şeyi yıkamaya bayılan rakun Pıtırcık'mış. İkisi her gece, ormanın en yüksek meşesinin altına uzanır, başlarını gökyüzüne çevirip yıldızları sayarlarmış.

Yine böyle bir gecede, gökyüzünden ışıl ışıl bir şey, tıp tıp diye süzülerek tam Köstem'in burnunun ucuna düşmüş. Bu, içi pırıltılarla dolu, kor gibi parlayan bir yıldız tohumuymuş! Pıtırcık küçük pençeleriyle onu özenle tutmuş, "Köstem, bak ne kadar sıcacık atıyor, sanki bir kalbi varmış gibi!" demiş. Tohumun üzerinde minicik harfler parlıyormuş: "Beni ancak göğün öte ucundaki Yeşil Gezegen'in ışığında toprağa ekersen filiz veririm." İki dost şaşkınlıkla bakışmış. Tam o sırada ormanın kenarında, eski bir ağaç kovuğunda saklı duran tombul bir uzay gemisi keşfetmişler; meğer onu yıllar önce kaybolmuş gezgin bir kirpi yapmış da bırakmış. Köstem burnuyla yolu koklarken, Pıtırcık ufak ufak düğmelere dokunmuş ve gemi mırıl mırıl uyanmış. Fırrr diye havalanıp yıldızların arasına karışmışlar.

Yolculuk hiç de kolay olmamış. Önce karanlık bir göktaşı bulutunun içine girmişler; Köstem hiç telaşlanmadan, "Ben görmeye değil koklamaya güvenirim, sağa kıvrıl Pıtırcık, oradan temiz bir hava geliyor!" demiş ve tehlikeyi savuşturmuşlar. Sonra yakıtları tükenince, parlak bir kuyruklu yıldızın peşine takılıp onun ışık tozuyla gemiyi yeniden doldurmuşlar. Pıtırcık titiz pençeleriyle camları siler, Köstem ise her gezegenin kokusunu tanıyıp doğru yolu gösterirmiş. Derken karşılarına mavi-yeşil ışıklar saçan, ormanları bizimkine çok benzeyen Yeşil Gezegen çıkmış. Tohumu nazikçe oranın bereketli toprağına gömmüşler, üzerine gezegenin pırıltılı suyundan damlatmışlar. Bir an her şey sessizleşmiş, sonra topraktan ışıktan bir filiz fışkırmış; o büyüdükçe gökyüzüne sayısız yeni yıldız tohumu savurmuş! Meğer bu tohumlar, evrendeki bütün ormanları besleyen sihirli fidanlarmış.

Köstem ile Pıtırcık avuç avuç yıldız tohumu toplayıp gemilerine doldurmuş, mutlulukla Fısıltı Ormanı'na dönmüşler. Topladıkları tohumları ormanın dört bir yanına ekmişler; çok geçmeden çıplak tepeler yemyeşil olmuş, kuru dereler çağıldamaya başlamış. Bütün orman halkı iki dostun çevresinde toplanıp onları kutlamış. O günden sonra herkes öğrenmiş ki bir tek tohum bile, sevgiyle ve emekle bakıldığında koca bir ormanı yeşertebilirmiş; ve gerçek dostlar el ele verince en uzak yıldızlara bile ulaşabilirmiş. Gökten üç ışıltılı yıldız tohumu düşmüş; biri keskin burunlu cesur köstebek Köstem'e, biri titiz ve sevecen rakun Pıtırcık'a, biri de masalımızı dinleyen, doğayı seven ve bir fidan dikmeye gönül veren tüm uslu çocuklara.