Neşe ile Gökyüzü Işıkları

Bir varmış bir yokmuş, uzak diyarların ötesinde, yemyeşil tepelerin arasına kurulmuş, her evin kapısının önünde bir sallanan sandalyenin durduğu, sokak lambalarının ise minik yıldızlar gibi parladığı sakin mi sakin bir kasaba varmış. Bu kasabanın adı Işıltılı Fısıltılar Kasabası'ymış. Burada yaşayan herkes, özellikle de kasabanın en neşeli kızı Neşe, her 4 Temmuz'u iple çekermiş. Neşe, yanakları al al, gözleri pırıl pırıl, saçları rüzgarda uçuşan altın sarısı bir tüy yumağı gibiymiş. Üzerinde her zaman rengarenk, çiçek desenli bir elbise olur, elinde de annesinin ona özel diktiği, uçlarında minik çanlar olan bir mendil sallarmış. Neşe'nin en sevdiği şey ise, yaz gecelerinde gökyüzünü süsleyen havai fişeklerin büyülü dansını izlemekmiş. Her patlamada "Vay be!" diye bir nida yükseltir, küçücük kalbi sevinçle hop hop atarmış.

Ancak bu yıl, Işıltılı Fısıltılar Kasabası'nda bir gariplik varmış. Kasabanın havai fişek gösterisini düzenleyen yaşlı huysuz Bay Grumbles, her zamanki gibi neşeli değil, aksine kaşları çatık, suratı asık dolaşıyormuş. "Tık tık tık," diye adımları duyulurmuş kasabanın sokaklarında, sanki her adımında bir dert taşıyormuş gibi. Neşe, bu durumu merak etmiş. Anneannesinin elinden tutarak Bay Grumbles'ın yanına gitmiş. "Bay Grumbles, neden bu kadar üzgünsünüz?" diye sormuş, sesi minik bir kuşun cıvıltısı gibi. Bay Grumbles, yorgun bir iç çekmiş ve demiş ki: "Ah, küçük Neşe. Bu yıl havai fişekler çok pahalıymış. Kasabanın bütçesi yetmiyormuş. Sanırım bu yıl gösteri olmayacakmış." Neşe'nin gözleri dolmuş, hayal kırıklığı tüm kasabaya bir bulut gibi çökmüş. Ama Neşe hemen pes etmemiş. "Pırrr!" diye bir fikir uçmuş aklına. "Peki ya biz de kasabalılardan yardım istesek?"

Neşe, hemen anneannesinin de desteğiyle kasabanın meydanına koşmuş. Elindeki çanlı mendilini sallayarak "Duyduk duymadık demeyin!" diye bağırmış. Kasabalının şaşkın bakışları arasında, havai fişek gösterisi için yardım kampanyası başlatmış. Kimisi ev yapımı kurabiyeler getirmiş, kimisi eski eşyalarını satmış, kimisi de kendi bahçesinden topladığı taze meyveleri bağışlamış. Kasabanın tek Türk ailesi olan Mehmet Amca ve Ayşe Teyze de, mis gibi Türk kahveleri ve lokumlar yaparak kampanyaya destek olmuşlar. Mehmet Amca, "Biz Türkler, komşuluk ve dayanışmayı çok severiz," demiş gülümseyerek. Herkes elinden geleni yapmış. Neşe, her akşam topladığı paraları ve eşyaları özenle defterine not etmiş. "Şıp şıp," damlalar düşmüş gözlerinden sevinçle, çünkü kasabanın her köşesinden gelen yardımlarla, havai fişekler için gerekli olan miktar yavaş yavaş toplanmaya başlamış.

Ve beklenen 4 Temmuz akşamı gelip çatmış. Kasabanın meydanı, her zamankinden daha kalabalık, daha coşkuluymuş. Herkes, Neşe'nin ve kasabalının çabalarıyla toplanan havai fişeklerin gökyüzünü nasıl aydınlatacağını merakla bekliyormuş. Bay Grumbles, bu kez yüzünde kocaman bir gülümsemeyle sahneye çıkmış. "Neşe'ye ve tüm kasaba halkına teşekkür ederim!" diye haykırmış. Gökyüzü, rengarenk ışıklarla dolmuş, her patlama kasabanın kalbinde bir sevinç dalgası yaratmış. Kırmızı, mavi, yeşil, altın sarısı fişekler birbiri ardına yükselmiş, "Vuuuv!" sesleri tüm kasabayı sarmış. Neşe, anneannesinin kucağında, gözlerinde pırıltılarla bu muhteşem gösteriyi izlemiş. O akşam, Işıltılı Fısıltılar Kasabası sadece havai fişeklerle değil, aynı zamanda dostluk, dayanışma ve umutla ışıldamış. Gökten üç ışıltılı kıvılcım düşmüş, biri Neşe'nin yüreğine, biri Işıltılı Fısıltılar Kasabası'nın üzerine, biri de bu masalı dinleyen ve yardımlaşmanın önemini anlayan tüm iyi kalpli çocuklara.