Küslük Gider Dostluk Kalır

Bir varmış bir yokmuş... Büyük şehirlerden uzak, doğası çok güzel olan Renkli Kasaba varmış.
Bu kasabanın en iyi üç arkadaşı varmış: Kıvırcık kızıl saçlı, neşeli Sude; siyah saçlarını at kuyruğu yapan, gözlüklü, akıllı Büşra ve kısa dalgalı saçlarıyla her zaman etrafa gülücükler saçan Sena. Bu üç kız, tıpkı bir elmanın üç yarısı gibiymiş. Yanlarından hiç ayırmadıkları, tüyleri güneş gibi parlayan, sevimli dostları Toni adında bir de köpekleri varmış. Toni, kızların etrafında zıplar, onlarla oyunlar oynarmış.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir yaz günü, üç arkadaş kasaba meydanındaki parka gitmişler. Çimenlerin üzerine büyük bir kağıt sermişler ve rengarenk boyalarıyla kocaman bir "Yaz Resmi" yapmaya başlamışlar. Sude sarı güneşi, Büşra mavi nehri, Sena ise yeşil ağaçları çiziyormuş. Toni de etrafta kelebek kovalıyormuş.

Her şey harika giderken, birden ufak bir kaza olmuş. Sude boya fırçasına uzanırken dirseği yanlışlıkla Büşra'nın su bardağına çarpmış. Bardaktaki bütün su, şelale gibi devrilmiş ve o güzelim resmin tam ortasına, Sena'nın çizdiği ağaçların üzerine dökülmüş! Renkler birbirine girmiş, resim mahvolmuş.

Sena çok üzülmüş ve kızgınlıkla bağırmış: "Sude! Ne yaptın? Bütün emeklerimiz boşa gitti!"
Sude de kendini savunmuş: "Bilerek yapmadım ki! Hem o bardağı oraya Büşra koydu!"
Büşra gözlüklerini düzeltip kaşlarını çatmış: "Benim suçum ne? Sen dikkat etmeliydin!"

Bir anda o güzelim yaz günü, kara bulutlarla kaplanmış gibi olmuş. Üç arkadaş birbirine küsmüş. 

Sude kollarını bağlayıp bir banka oturmuş, Büşra arkasını dönüp bir ağacın altına gitmiş, Sena ise dudaklarını büküp taşları tekmelemeye başlamış. Toni olanlara hiçbir şey anlam verememiş. Kâh Sude'nin yanına gidiyor, kâh Büşra'ya koşuyor, "Hav hav!" diyerek onları barıştırmaya çalışıyormuş ama kızlar birbirlerinin yüzüne bile bakmıyormuş. 

Tam o sırada, parkın kenarındaki büyük gül fidanlığından acı bir ses duyulmuş.

Kızlar hemen başlarını çevirmişler. Bir de ne görsünler? Yaramaz Toni, bir kelebeğin peşinden koşarken tasmasının ipi, üzeri dikenli sık ve büyük gül çalısına dolanmış! Toni çıkmaya çalıştıkça dikenler tüylerine takılıyor, canı yanıyormuş.

Sude yerinden fırlamış, Büşra koşarak gelmiş, Sena hemen çalılığın yanına çökmüş.

Sude, "Tek başıma yapamam, dikenler çok sık!" demiş.
Büşra, "Eğer ipi sen tutarsan, ben dikenleri aralayabilirim," demiş. Sena ise, "Ben de Toni'yi sakinleştirip onu yavaşça kendime çekerim!" diyerek plana katılmış.

Üç kız, az önceki kızgınlıklarını, bozulan o resmi tamamen unutmuşlar. Çünkü ortada çok daha önemli bir şey varmış: Toni'nin yardıma ihtiyacı varmış! Sude ipi tutmuş, Büşra gözlüklerinin arkasından dikkatlice bakarak dikenli dalları nazikçe açmış, Sena ise "Korkma Toni, buradayız," diyerek onu yavaşça kendine çekmiş. Üçünün harika takım çalışması sayesinde Toni, burnu bile kanamadan çalılıktan kurtulmuş ve sevinçle üçünün de yüzünü yalamaya başlamış.

Kızlar derin bir nefes almış. Sonra yavaşça birbirlerine bakmışlar. Üçü de aynı anda kıkırdamaya başlamış.
Sude, "Bardağı döktüğüm için özür dilerim arkadaşlar, daha dikkatli olmalıydım," demiş.

Sena, "Ben de sana bağırdığım için özür dilerim, sadece bir resimdi, yenisini yapabiliriz," demiş.
Büşra gülümsemiş, "Küsmek hiç eğlenceli değil. Sizi çok seviyorum," diyerek ikisine birden sarılmış.
O gün anlamışlar ki; hata yapmak çok normalmiş, önemli olan o hatayı kabul edip özür dileyebilmekmiş. 

Affetmek ise, bozulan bir resmi yeniden dünyanın en güzel renklerine boyamak gibi, insanın içini ferahlatan sihirli bir duyguymuş. 
Gökten üç elma düşmüş: Biri hatasını kabul eden Sude'ye. Biri özür dileyip affeden Büşra ve Sena'ya. Biri de arkadaşlarına küsmeyip onları sevgiyle kucaklayan tüm güzel yürekli çocuklara.