Sincap Ailesi Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Ağaçların gökyüzüne uzandığı, kuşların en güzel şarkılarını söylediği büyük bir ormanın hemen kenarında, şirin mi şirin müstakil bir ev varmış. Bu güzel evde Kaya ailesi yaşarmış. Evin en neşeli üyesi, doğayı ve hayvanları çok seven küçük kızları Defne imiş.

Kaya ailesinin bahçesi o kadar güzelmiş ki, ormandaki hayvanlar sık sık buraya misafir olurmuş. Ama aralarında en özel olanı, uzun pofuduk kuyruklu, kızıl tüylü bir sincapmış. Defne ona Sinco adını vermiş. Sinco her sabah ceviz ağacının dalından bahçeye atlar, Defne'nin avucundan fındık ve fıstık yer, sonra da ormana geri dönermiş.

Günler böyle neşeyle geçerken, bir sabah Sinco gelmemiş. Ertesi gün olmuş, yine yokmuş. Tam bir hafta boyunca bahçede ne bir tıkırtı ne de bir kızıl kuyruk görünmüş. Defne çok üzülmüş. Balkonda otururken annesine dönmüş:
"Anneciğim, Sinco neden gelmedi? Acaba bize küstü mü, yoksa başına bir şey mi geldi?" diye sormuş.
Annesi, Defne'nin saçlarını okşamış: "Hayvanların da kendi hayatları, kendi meşguliyetleri vardır kızım. Belki ormanın derinliklerinde halletmesi gereken bir işi vardır," diyerek onu teselli etmiş.

Sekizinci günün sabahı, bahçe çitinin üzerinde cılız bir ses duyulmuş. Defne koşarak dışarı çıkmış.

Bir de ne görsün? Sinco oradaymış! Ama o eski neşeli, hızlı sincap gitmiş; yerine yorgun, zayıflamış ve çok üzgün bakan bir sincap gelmiş. Defne hemen ona bir ceviz uzatmış ama Sinco cevizi yememiş. Ağzına almış, sonra yere bırakmış ve Defne'nin gözlerinin içine bakarak ormana doğru iki adım atıp durmuş. Sanki "Beni takip edin!" der gibiymiş.

Defne heyecanla annesini çağırmış. Anne-kız, yavaş ve sessiz adımlarla Sinco'nun peşine takılmışlar. Sinco önde, onlar arkada ormanın derinliklerine doğru ilerlemişler. Sonunda büyük, yaşlı bir meşe ağacının önünde durmuşlar. Sinco, ağacın gövdesindeki küçük bir kovuğa tırmanmış ve oradan incecik, "Cik cik!" diye sesler gelmeye başlamış.

Defne annesinin kucağında hafifçe yükselip kovuğun içine bakmış. Gördüğü manzara karşısında kalbi sıcacık olmuş! Kovuğun içinde henüz gözleri yeni açılmış, üç tane minicik Yavru Sincap varmış! Meğer Sinco anne olmuş. Bir haftadır yavrularını sıcak tutmak ve onları korumak için yuvadan ayrılamamış, bu yüzden de hiç yemek yiyememiş. Karnı o kadar açmış ki yavrularına süt veremiyormuş.

"Anne," demiş Defne gözleri dolarak. "Sinco bizim için değil, bebekleri için yardım istiyormuş!"
Hemen eve koşmuşlar. Sepet dolusu kırılmış ceviz, fındık ve küçük bir kap temiz su getirmişler. Ağacın dibine bırakmışlar. Sinco aşağı inip iştahla sularını içmiş, fındıkları yemiş. Karnı doyunca yavrularının yanına çıkmış, onlara sarılmış.

Defne ve annesi her gün o ağacın altına Sinco ve yavruları için yiyecek taşımışlar. Doğa, sevgi ve yardımlaşmayla daha da güzelleşiyormuş.
Aradan aylar geçmiş. İlkbahar yerini yaza bırakırken, Kaya ailesinin bahçesinde bir sabah inanılmaz bir gürültü kopmuş. Defne pencereyi açtığında gözlerine inanamamış. Sinco, peşinde kocaman olmuş, pofuduk kuyruklu üç yavrusuyla birlikte bahçe duvarında oturuyormuş! Yavrular bahçede zıplıyor, çimlerde yuvarlanıyormuş.

Defne o gün anlamış ki; hayvanlara gösterilen şefkat ve merhamet, asla karşılıksız kalmazmış. Sevgi ektiğin her yerden, sana kocaman bir aile olarak geri dönermiş.
Gökten üç ceviz düşmüş: Biri yavrularını koruyan cesur anne Sinco'ya. Biri merhametli kalbiyle Defne'ye. Biri de doğadaki tüm canlılara sevgiyle yaklaşan güzel çocuklara.