Rakun ile Parlayan Kozalak

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil yaprakların güneşle dans ettiği, şırıl şırıl derelerin şarkı söylediği büyülü bir ormanda, gri tüyleri pırıl pırıl parlayan, gözleri merakla ışıldayan, minik patileriyle her taşın altını kurcalamayı seven sevimli bir rakun yaşarmış. Adı Ringo imiş. Ringo'nun en sevdiği şey, annesinin ona armağan ettiği, ay ışığında pırıl pırıl parlayan, sıradan bir kozalak gibi görünse de içinde bin bir dileği sakladığına inanılan büyülü kozalağıymış. Her akşam yatmadan önce o kozalağı minik patileriyle okşar, ormanın tüm sırlarını fısıldadığını düşünerek tatlı rüyalara dalarmış.

Günlerden bir gün, ormana kara bulutlar çökmüş, şimşekler çakmış, gürül gürül bir yağmur başlamış. Ringo, kozalağını yatağının altına saklamış ama rüzgarın uğultusu, şıp şıp damlayan yağmur sesleri arasında bir anlık dalgınlıkla pencereyi açık unutmuş. Sabah uyandığında ise yatağının altı bomboşmuş! Ringo'nun kalbi küt küt atmaya başlamış, gözlerinden yaşlar inci taneleri gibi akmış. Hemen ormanın en yaşlı ve bilge sakini olan Bilge Baykuş'un yanına koşmuş. Bilge Baykuş, gözlüklerinin üzerinden Ringo'ya bakmış ve "Cesur yürekli Ringo, kozalağın rüzgarla birlikte Kayıp Şelale'ye doğru sürüklenmiş olabilir. Yolun dikenli, suyun coşkulu ama unutma, kalbindeki cesaret en büyük rehberin olacak," demiş.

Ringo, Bilge Baykuş'un sözleriyle umutlanmış, minik sırt çantasına birkaç palamut ve bir parça kuru ekmek koyup Kayıp Şelale'ye doğru yola çıkmış. Yolda, kocaman ağaçların gölgesinde, rengarenk çiçeklerin arasından geçerken, zaman zaman patileri dikenlere takılmış, bazen de yorulduğu için minik bir taşın üzerine oturup soluklanmış. Tam umudu tükenmeye başlamışken, uzaktan pırıl pırıl bir ışık görmüş. Işık, Kayıp Şelale'nin coşkulu sularının kenarında, yosun tutmuş bir taşın üzerinde duran parlayan kozalağından geliyormuş! Ringo'nun kalbi sevinçle dolmuş, minik patileriyle hızla şelaleye doğru koşmuş. Ancak kozalağa ulaşmak için şelalenin azgın sularından geçmesi gerekiyormuş. Ringo, derin bir nefes almış, gözlerini sımsıkı kapatmış ve cesurca suya atlamış. Soğuk su onu bir anlığına ürkütse de, kozalağını kurtarma arzusu tüm korkusunu silip süpürmüş. Birkaç kulaç sonra, parlayan kozalağına sımsıkı sarılmış.

Ringo, parlayan kozalağını minik patileriyle sımsıkı tutarak, kalbi sevinçle dolu, evine doğru neşeyle dönmüş. O günden sonra, Cesur Ringo, yalnızca kozalağının büyüsüne değil, kendi yüreğindeki sarsılmaz cesarete de paha biçilmez bir hazine gözüyle bakmış. Her yeni macerada, ormanın fısıltıları arasında, o günkü Kayıp Şelale'deki cesur atlayışını hatırlamış ve en zorlu engelleri bile gülümseyerek aşmış. Artık Ringo, sadece bir rakun değil, tüm orman sakinlerinin takdir ettiği, küçük patileriyle büyük işler başaran bir kahramanmış. Gökten üç pırıl pırıl kozalak düşmüş: Biri Ringo hayvanın parlayan kalbine, biri bu masalı seven küçük kalplere umut, biri de her zaman cesaretin zaferini fısıldayan sevgiye.