Caretta Caretta Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Dalgaların altın sarısı kumsalları usulca okşadığı, Akdeniz'in en güzel sahillerinden birinde, kumların çok derinlerinde gizli bir mucize yaşanıyormuş. Aylar önce anne bir deniz kaplumbağası, gece karanlığında bu kumsala gelmiş, derin bir çukur kazmış ve yumurtalarını bırakarak tekrar denize dönmüş.

Günler geçmiş, kumların altındaki o yuvarlak, beyaz yumurtalardan "Çıt... Çıt..." sesleri gelmeye başlamış. İçlerinden en sabırsız olanı, minik Caretta Caretta Tobi, burnuyla yumurtanın kabuğunu kırmış. Kumları minik yüzgeçleriyle kazıya kazıya yüzeye çıkmış. Başını dışarı uzattığında geceymiş. Gökyüzünde yıldızlar pırıl pırıl parlıyor, serin bir rüzgar esiyormuş. Tobi'nin arkasından kardeşleri de birer birer kumdan çıkmaya başlamış.

Caretta Carettaların doğuştan bildiği sihirli bir sır varmış: Yumurtadan çıkar çıkmaz, denizin üzerindeki o gümüş gibi parlayan Ay ışığını (mehtabı) bulmalı ve o ışığa doğru yürümelilermiş. Böylece güvenli sulara, yani evlerine kavuşabilirlermiş.

Tobi etrafına bakınmış. Başını kaldırdığında kumsalın arka tarafında, denizden çok daha parlak, sarı ve kırmızı renkte devasa ışıklar görmüş. Bunlar, sahildeki restoranların ve sokak lambalarının ışıklarıymış. Ama Tobi bunu bilmiyormuş ki! O parlak ışıkları Ay ışığı sanmış. "İşte okyanus orada!" diyerek, denize değil, tam tersi yöne, asfalta ve tehlikeli yola doğru paytak paytak yürümeye başlamış. Kardeşleri de onu takip ediyormuş.
Tam o sırada, üzerinde yeşil yaprak desenli tişörtüyle sahilde yürüyüş yapan, doğayı çok seven küçük Ada durumu fark etmiş.

"Eyvah!" demiş Ada. "Minik Carettaların kafası karıştı! Sokak lambalarını Ay ışığı sandılar!"
Ada hemen koşarak restoranın sahibine ve çevredekilere seslenmiş: "Lütfen ışıkları kapatın! Bebek kaplumbağalar denizin yolunu bulamıyor, yanlış yere gidiyorlar!"
İnsanlar Ada'nın bu uyarısını duyunca hemen harekete geçmiş. Şalterler inmiş, o kocaman, göz alıcı sarı ve kırmızı lambalar "Tık!" diye sönüvermiş.

Etraf bir anda karanlık olmuş. Ama bu korkutucu bir karanlık değilmiş. Işıklar sönünce, gerçek Ay Dede'nin o muhteşem, gümüş rengi ışığı okyanusun dalgalarında pırıl pırıl parlamaya başlamış.

Tobi durmuş, başını çevirmiş. Okyanustan gelen iyot kokusunu almış ve dalgaların üzerindeki o gerçek, serin ışığı görmüş. "Evim bu tarafta!" diyerek hemen yönünü değiştirmiş. Minik yüzgeçleriyle kumlarda iz bırakarak "pıtır pıtır" denize doğru koşmaya başlamış. Arkasından kardeşleri de onu izlemiş.

Ada, elinde feneriyle (ama feneri yakmadan, sadece uzaktan izleyerek) onların bu güzel yolculuğuna eşlik etmiş. Tobi, ilk dalganın ayağına dokunduğu an o kadar mutlu olmuş ki! Suya girer girmez o ağırlaşan minik bedeni kuş gibi hafiflemiş. Güçlü yüzgeçlerini çırparak masmavi derinliklere doğru süzülmüş.

Denizin içinde Bilge Vatoz'la karşılaşan Tobi, derin bir nefes almış. Bilge Vatoz, "Hoş geldin minik yavru. Şimdi okyanusları gezeceksin, büyüyeceksin. Ve yıllar sonra, sen de anne ya da baba olduğunda, tam olarak doğduğun bu güzel kumsala geri dönüp kendi yumurtalarını bırakacaksın," demiş.

Tobi, kıyıda ona el sallayan Ada'ya suyun içinden son bir kez bakmış ve okyanusun gizemli dünyasına dalmış.
Gökten üç deniz kabuğu düşmüş: Biri doğanın sırlarını keşfeden Tobi'ye. Biri hayvanları koruyan ve ışıkları kapatan akıllı Ada'ya. Biri de çevresine duyarlı olan tüm harika çocuklara.