Zümrüt Ormanı Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Ağaçların gökyüzüne değdiği, kuşların en güzel şarkılarını söylediği, şelalelerin coşkuyla aktığı "Zümrüt Ormanı" adında harika bir yer varmış. Bu ormanın güvenliğinden, ağaçların sağlığından ve hayvanların huzurundan sorumlu olan kahramanlar varmış. Onlara Ormancılar denirmiş. Ormancılar, doğanın rengi olan yemyeşil üniformalar giyer, ormanın dört bir yanını korurlarmış.

Ormancıların en genç ve en cesur olanı Ali'ymiş. Ali, her sabah erkenden kalkar, yeşil üniformasını giyer, dürbününü boynuna asar ve ormanda devriyeye çıkarmış. O, fidan dikmeyi, yaralı hayvanları iyileştirmeyi ve ormanı temiz tutmayı çok severmiş.

Günlerden bir gün, yaz mevsiminin en sıcak günlerinden biri yaşanıyormuş. Güneş gökyüzünde adeta ateş topu gibi parlıyor, yapraklar sıcaktan kuruyup çıtır çıtır dökülüyormuş. Rüzgar sıcak sıcak esiyor, hayvanlar gölgelik yerlere saklanıyormuş.
Ali, yüksek dağın tepesindeki "Gözetleme Kulesi"nde nöbetteymiş. Dürbünüyle ormanı izlerken, birden ağaçların arasından ince siyah bir dumanın yükseldiğini görmüş. Aşırı sıcaklar ve kurumuş otlar yüzünden ormanda bir yangın başlamak üzereymiş!

Ali hemen kırmızı alarm düğmesine basmış. Telsizini eline alıp, "Dikkat dikkat! Zümrüt Ormanı'nın güneyinde duman var! Bütün ormancı ekipleri hemen harekete geçsin!" diye anons yapmış.
Ormancılıkta en önemli şey zamanında müdahale etmektir. Çünkü ateş rüzgarla çabucak büyüyebilir. Saniyeler içinde yeşil üniformalı ormancılar, dev su tankerleri ve arazözlerle yola çıkmışlar. Siren sesleri ormanda yankılanmış.

Helikopterler göllerden su alıp gökyüzüne yükselmiş. Ateşin olduğu yere vardıklarında alevler büyümeye başlamışmış. Ali ve arkadaşları hiç panik yapmadan kalın hortumları çekmişler. Suyun tazyikli gücüyle "Fışşşş!" diye alevlere müdahale etmeye başlamışlar. Yukarıdan da helikopterler serin suları ateşin üzerine boşaltıyormuş.
Tam o sırada Ali, alevlerin ardındaki dev bir meşe ağacının altında korkuyla büzüşmüş minik bir Yavru Ceylan ile ağacın dalında mahsur kalmış, dumandan öksüren bir Sincap görmüş.

Ali hiç düşünmeden, güvenli ve özel kıyafetiyle alevlerin arasından güvenli bir yol açmış. Önce daldaki Sincap'ı alıp omzuna koymuş, sonra Yavru Ceylan'ı kucaklamış ve hızla dumansız, güvenli bölgeye taşımış.
Ekiplerin hızlı, eğitimli ve cesur müdahalesi sayesinde yangın büyümeden, diğer ağaçlara sıçramadan tamamen söndürülmüş. Ateşin yerini ıslak ve serin bir toprak kokusu almış.

Kurtarılan Yavru Ceylan, Ali'nin elini minnetle yalamış. Sincap ise neşeyle zıplamış. Ormandaki diğer hayvanlar, yuvalarını kurtaran yeşil üniformalı kahramanlara sevgiyle bakmış.

Ali, ormanda toplanan çocuklara ve hayvanlara dönerek gülümsemiş: "Biz ormancılar her zaman buradayız. Ama ormanı asıl koruyacak olan sizlersiniz. Ormanda asla ateş yakmamalı, çöplerimizi ve özellikle cam şişeleri doğaya bırakmamalıyız. Doğayı korumak, hepimizin en büyük görevidir."

O günden sonra Zümrüt Ormanı'nda herkes doğaya daha çok saygı göstermiş. Ormancılar ise yeşil üniformalarıyla ormanın huzurlu bekçileri olmaya devam etmiş.
Gökten üç çam kozalağı düşmüş: Biri yeşil ormanları koruyan cesur ormancılara. Biri kurtulan minik hayvanlara. Biri de doğayı kendi evi gibi seven, temiz tutan akıllı çocuklara.