Keloğlan ve Yeşil Su Diyarı

Bir varmış bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bizim saçsız başı, şimşir tarağı, kalbi temiz ve aklı zehir gibi çalışan Keloğlan, anasıyla birlikte küçük bir köyde yaşarmış. Keloğlan'ın anası bir gün hastalanmış. Köyün şifacısı, "Hastalığın tek çaresi, Kaf Dağı'nın ardındaki Yeşil Su Diyarı'nda yetişen Parlak Şifa Mantarlarıdır," demiş.

Keloğlan anasını çok severmiş. "Merak etme anacığım, o mantarları bulup getireceğim," diyerek heybesini sırtlamış ve yola koyulmuş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sonunda ağaçların gökyüzüne değdiği, her yerin zümrüt gibi parlaması gereken o meşhur Yeşil Su Diyarı'na varmış.

Ancak Keloğlan gördükleri karşısında şaşkına dönmüş! O efsanevi zümrüt yeşili nehir kapkara akıyor, etrafa kötü bir koku yayılıyormuş. Sular kirlendiği için Şifa Mantarları da boynunu bükmüş, kurumak üzereymiş. Nehrin kenarında, çamura bulanmış minik bir Kurbağa, üzgün üzgün oturuyormuş.
Keloğlan, "Hayrola Kurbağa Kardeş, bu güzelim sulara ne oldu böyle?" diye sormuş.

Kurbağa iç çekmiş: "Vrak... Sorma Keloğlan. Dağın tepesinde, nehri besleyen ana kaynağın önünü büyük kaya parçaları ve insanların bıraktığı çöpler tıkadı.

Su akamayınca yosun tuttu, kirlendi. Kayalar çok ağır, hiçbirimizin gücü onları itmeye yetmiyor."
Keloğlan başını kaşımış. "Hımm," demiş. "Güç yetmezse, akıl yeter Kurbağa Kardeş. Dur bakalım şu kaynağa."
Birlikte dağın tepesine tırmanmışlar. Gerçekten de kocaman kayalar ve devrilmiş ağaç dalları suyun yolunu kapatmış. Keloğlan kayaları elleriyle itmeyi denemiş ama kayalar milim oynamamış. "Bunu kaba kuvvetle çözemeyiz," diye düşünmüş Keloğlan.

Etrafına bakınmış. Ormandaki uzun, sağlam bambu ağaçlarını ve sarmaşıkları görmüş. Hemen aklına harika bir fikir gelmiş!
"Suyu kendi gücüyle temizleyeceğiz!" demiş.

Keloğlan, bambu çubuklarını birbirine bağlayarak dev bir su çarkı ve uzun bir kaldıraç yapmış. Çarkı, akan incecik suyun tam önüne yerleştirmiş. Kaldıracın ucunu da o dev kayanın altına sıkıştırmış.

Su, çarkı çevirdikçe, çark sarmaşıkları çekiyor; sarmaşıklar da kaldıraca baskı yapıyormuş. Keloğlan'ın kurduğu bu akıllı mekanizma sayesinde, suyun kendi itme gücü kullanılmış.
Çark hızlanmış, hızlanmış ve... "GURRRT! ÇAT!" diye bir ses duyulmuş.
O devasa kaya, Keloğlan'ın zekice kurduğu sistem sayesinde yerinden oynamış ve kenara yuvarlanmış! Tıkanan çöpler ve dallar suların coşkulu akışıyla temizlenip gitmiş.

Ana kaynaktan "Şarıl şarıl" fışkıran o tertemiz, buz gibi sular yeniden nehir yatağına dolmuş. Kararan su bir anda o eski, pırıl pırıl zümrüt yeşili rengine kavuşmuş!
Suların temizlenmesiyle, kıyıdaki Şifa Mantarları bir anda suyu içmiş ve "Pıtır pıtır" açılarak altın gibi parlamaya başlamışlar. Kurbağa sevinçten havalara zıplamış: "Yaşasın! Zekan sayesinde ormanımız kurtuldu Keloğlan!"

Keloğlan köyüne dönmüş. Şifa mantarlarından yaptığı çorbayı anasına içirmiş. Anası bir yudumda turp gibi olmuş, iyileşmiş. Keloğlan, aklını kullanarak hem anasını hem de koca bir ormanı kurtarmanın gururuyla mışıl mışıl uyumuş.
Gökten üç şifa mantarı düşmüş: Biri aklını kullanan Keloğlan'a. Biri doğayı temiz tutanlara. Biri de sorunları kaba kuvvetle değil, zekasıyla çözen akıllı çocuklara.