Mavi Balina Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Dünyamızın devasa, suları pırıl pırıl parlayan serin okyanuslarında Maviş adında bir yavru mavi balina yaşarmış. Maviş'e "yavru" dediğimize bakmayın! O henüz bir bebek olmasına rağmen okyanustaki diğer tüm balıklardan, hatta en büyük köpek balıklarından bile daha kocamanmış. Çünkü mavi balinalar, dünyada yaşamış en büyük canlılarmış.

Ancak Maviş bu durumdan pek mutlu değilmiş. Okyanusun yüzeyinde zıplayan, taklalar atan, suyun içinde ok gibi fırlayan kıvrak yunusları izler ve iç geçirirmiş. "Keşke ben de onlar gibi küçük ve hafif olsaydım. Koca gövdemle suyun dışına onlar gibi zıplayamıyorum, saklambaç oynarken de mercanların arkasına sığamıyorum," diye üzülürmüş.

Bir gün Maviş, renkli mercan resiflerinin arasında ağır ağır yüzerken, okyanusun en bilge canlısı Kaplumbağa Tospik ile karşılaşmış. Tospik, Maviş’in o koca gözlerindeki üzüntüyü fark edip sormuş: "Neden suratın asık minik dev? Denizler senin evin."
Maviş dudak bükmüş: "Ben çok büyüğüm ve hantalım Tospik Amca. Yunuslar gibi eğlenemiyorum, kimse benimle yarışmak istemiyor."

Tospik gülümsemiş ve Maviş'in yanına yüzmüş: "Ah Maviş! Sen ne kadar özel olduğunu bilmiyorsun. Biliyor musun, senin kalbin bir araba kadar büyüktür ve okyanusun en sevgi dolu kalbidir. Dünyanın en büyük canlısısın ama kocaman balıkları değil, dünyanın en minik canlıları olan 'krill' adındaki karidesleri yiyerek beslenirsin. Üstelik senin söylediğin şarkılar o kadar güçlüdür ki, okyanusun bir ucundan diğer ucuna binlerce kilometre ötedeki balinalar bile sesini duyar. Yunuslar hızlı olabilir ama senin gücün ve ahengin kimsede yok!"

Maviş bu bilgileri duyunca çok şaşırmış. Gerçekten de o kadar özel miymiş? Sesi ta nerelere gidiyormuş meğer!

Tam o sırada, ilerideki büyük sualtı mağarasından telaşlı sesler gelmiş. Bir grup yunus ve minik balık panik içindeymiş. Şiddetli bir dip akıntısı yüzünden devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve mağaranın girişini kapatmış. İçeride kalan yavru balıklar dışarı çıkamıyor, yunuslar ise kayayı burunlarıyla itmeye çalışıyor ama kaya milim bile oynamıyormuş.

Maviş, Tospik'in anlattıklarını hatırlamış. "İşte şimdi benim kocaman gücüme ihtiyaçları var!" diyerek o devasa kuyruğunu güçlüce çırpmış ve mağaranın önüne gelmiş.

Yunuslara, "Lütfen geri çekilin dostlarım, bana biraz yer açın!" demiş.
Maviş, o koca ve güçlü gövdesiyle kayaya yaslanmış. Suyu iten muazzam kuyruğunu çırpmış, çırpmış ve "İİİİİTTTT!" diye bütün gücüyle yüklenmiş. O koskoca kaya, Maviş'in gücü karşısında "Gürrtt!" diye yuvarlanarak mağaranın ağzından tamamen çekilmiş.

İçerideki minik balıklar sevinçle dışarı çıkmış ve Maviş'in etrafında teşekkür etmek için fırıl fırıl dönerek bir dans başlatmışlar. Yunuslar da ıslık çalarak Maviş'i alkışlamış.Maviş o gün anlamış ki; doğada herkesin farklı bir özelliği ve görevi vardır. Yunuslar hızlı olmak için küçüktür, mavi balinalar ise okyanusu korumak, kocaman şarkılar söylemek ve en ağır işleri başarmak için büyüktür.

Maviş artık koca gövdesiyle çok gurur duyuyormuş. Şarkısını söyleyerek okyanusun derinliklerinde neşeyle yüzmeye devam etmiş.
Gökten üç deniz kabuğu düşmüş: Biri kendi değerini anlayan Maviş'e. Biri ona bilgeliğiyle yol gösteren Tospik'e. Biri de farklılıkların dünyanın en güzel zenginliği olduğunu bilen akıllı çocuklara.