Kopenhag'da Bez Bebek Masalı
Kopenhag'da yaşayan bir kız kardeşin diktiği bez bebeğin kayıp düğmesini tüm aile birlikte ararken sevginin değerini keşfettiği sıcacık bir masal.
Bir varmış bir yokmuş, Danimarka'nın karlı başkenti Kopenhag'da, rengârenk kiremitli dar bir sokağın en ucundaki ahşap bir evde, Astrid adında parmakları iğne iplik oynatmada pek becerikli bir kız kardeş yaşarmış. Astrid'in küçük kardeşi Emil o yıl ateşten yatağa düşünce, abla gece boyu lambanın altında eğilmiş, eski bir keten gömlekten minik bir bez bebek dikmiş. Bebeğin saçları sarı yün, yanakları gül kurusu, gözleri ise annelerinin dikiş kutusundan çıkan iki parlak sedef düğmeymiş; sağ gözü biraz daha büyük, sol gözü ise gökyüzü kadar maviymiş.
Emil bez bebeğe 'Küçük Lotte' adını vermiş ve ondan bir an olsun ayrılmaz olmuş; onunla karlı pencere önünde fısıldaşır, uyurken kolunun altına saklarmış. Derken bir akşam, aile hep birlikte limana kızakla gezmeye çıktığında, Küçük Lotte'nin mavi sol gözü, yani o sedef düğmesi, iplikleri yıprandığından usulca kopmuş ve karların arasına şıp diye düşmüş. Emil ancak eve dönünce fark etmiş ve bebeğini tek gözle görünce öyle bir hüzünlenmiş ki gözyaşları yastığına tıp tıp damlamaya başlamış. 'Lotte artık yarım görüyor,' demiş küçük çocuk, sesi titreyerek.
O gece kimse 'bu sadece bir düğme' dememiş. Astrid fenerini almış, babaları kalın paltosunu giymiş, anneleri de sıcak çorbayı ocakta bırakıp peşlerine düşmüş; bütün aile, karlı sokaklarda eğilip kalkarak o minik mavi düğmeyi aramış. Fırrr eden soğuk rüzgâra rağmen saatlerce karları eşelemişler ama bulamamışlar. Tam umutlar tükenirken, limanda balık ağı ören yaşlı bir komşu, 'Ben akşam karda parlayan mavi bir şey görmüştüm, cebime koymuştum,' deyip avucunu açmış; işte Lotte'nin kayıp gözü, komşunun nasırlı elinde bir damla gökyüzü gibi parıldıyormuş. Astrid o düğmeyi aynı gece, Emil'in başını okşaya okşaya, sımsıkı dikmiş yerine.
Ertesi sabah Küçük Lotte iki gözüyle yeniden gülümser olmuş, Emil'in yanakları sağlıkla pembeleşmiş ve bütün aile kahvaltı sofrasında birbirine daha da sokularak oturmuş. O günden sonra evde şöyle denirmiş: Önemli olan bir bebeğin değil, onu seven yüreklerin tam olmasıdır. Çünkü bir ailenin birlikte aradığı hiçbir şey asla tümüyle kaybolmazmış. Gökten üç sedef düğme düşmüş; biri sabırla dikiş diken fedakâr ablaya, biri sevgisini küçük bir bebeğe adayan içten yürekli çocuğa, biri de ailesinin elini bırakmayan ve kardeşini canı gibi seven tüm uslu çocuklara.
..
Paylaş
Tepkiniz Nedir?
Beğendim
11
Beğenmedim
0
Sevdim
9
Güldüm
2
Kızdım
1
Üzüldüm
1
Şaşırdım
0
