Üç Ayların Kandili

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzünün kadife karanlığında, eski bir caminin küçük penceresinde titrek ışıklı minik bir kandil yaşarmış. Bal rengi alevi vardı, hafif rüzgârda tıp tıp oynar, cömert bir ışık saçmaya bayılırmış. Üç ayların ilk gecesi gelince kandilin kalbi heyecanla dolmuş, çünkü bu kutlu aylarda insanların el açıp dua ettiğini, birbirlerine iyilik dağıttığını duymuş.

O gece kandil, kendi küçücük aleviyle koca âlemi aydınlatamayacağına üzülmüş. 'Ben ne kadar ufağım, benim ışığım kime yeter?' diye iç geçirmiş. Tam o sırada pencereden içeri soğuktan titreyen bir güvercin süzülmüş. 'Üşüyorum,' demiş kuş, 'bana biraz sıcaklık verir misin?' Kandil sevinmiş, alevini ona doğru eğmiş; güvercin ısınınca kandilin ışığı hiç azalmamış, aksine daha neşeli parlamış. Meğer paylaşılan ışık hiç tükenmezmiş.

Derken caminin avlusunda, mumu sönmüş yaşlı bir fener ağlarmış: 'Çocuklar gece dua edecek ama ben karanlık kaldım.' Kandil hiç düşünmeden alevinden bir kıvılcım uzatmış, şıp diye feneri tutuşturmuş. Fenerden başka mumlar, mumlardan kandiller derken bütün avlu bir anda ışıl ışıl olmuş. Çocuklar ellerini açıp usulca dua etmiş, minik kandil o kutlu gecede koca bir aydınlığın başlangıcı olduğunu anlamış. Verdikçe çoğalan bir hazineymiş iyilik.

Üç aylar boyunca o minik kandil her gece ışığını paylaşmış, hiç yorulmamış, hiç azalmamış; tam tersine herkes ondan bir parça ışık aldıkça gönlü daha da genişlemiş. Sabahları huzurla uyurken dudağında tatlı bir dua kalırmış. Sevgili çocuklar, iyilik ve ışık paylaştıkça büyür, dua ettikçe kalp ferahlar. Gökten üç kandil ışığı düşmüş, biri cömert minik kandile, biri üşüyen güvercinle fenere, biri de iyiliği paylaşan, güzelce dua eden tüm uslu çocuklara.