Keloğlan ile Yağız At

Bir varmış bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yiğitliğin ve zekanın harman olduğu güzel bir köyde bizim Keloğlan yaşarmış. Bir gün Keloğlan'ın anası hastalanmış. Şifacı, "Oğul, Kaf Dağı'nın eteklerindeki şifalı nane otundan bulman gerek," demiş. Yol çok uzunmuş, bu yüzden Keloğlan'a bir binek lazımmış.

Keloğlan hemen köyün en büyük at çiftliğine gitmiş. Çiftlikte bembeyaz, kahverengi ve benekli atlar varmış. Hepsi çok gösterişliymiş. Ancak çitin en uzak köşesinde, tek başına duran simsiyah, tüyleri gece gibi parlayan bir at varmış. Bu Yağız At'mış.

Diğer atlar onunla hiç oynamıyor, "Sen kapkarasın, bize benzemiyorsun," diyerek onu dışlıyorlarmış. Yağız At da boynunu bükmüş, çok üzgün bir şekilde bekliyormuş.
Keloğlan'ın kalbi bu duruma çok sızlamış. "Benim de saçım yok diye zamanında bana gülenler olmuştu," diye düşünmüş. Çiftlik sahibine gidip, "Ben şu köşedeki siyah atı, Yağız At'ı istiyorum!" demiş.

Çiftlik sahibi şaşırmış: "Emin misin Keloğlan? O çok içinedönüktür, kimseyle anlaşamaz."
Keloğlan gülümsemiş: "O sadece kalbini açacak bir dost bekliyor," diyerek Yağız At'ın yanına gitmiş. Keloğlan, atın yelesini okşamış. Yağız At, Keloğlan'ın bu sevgisine karşılık vermiş ve birlikte yola koyulmuşlar.

Yolculuk boyunca Yağız At'ın ne kadar güçlü ve cesur olduğu ortaya çıkmış. Karşılarına çıkan devasa nehirleri bir çırpıda geçmiş, dik yokuşları hiç yorulmadan tırmanmış. Keloğlan, "Sen ne harika bir atsın! Tüylerin gece gibi parlıyor, sen çok özelsin!" diyerek ona hep cesaret vermiş. Yağız At, hayatında ilk defa değerli olduğunu hissetmiş ve Keloğlan'a sadakatle bağlanmış.

Sonunda Kaf Dağı'nın eteklerine varıp şifalı nane otunu toplamışlar. Görev tamamlanmış. Dönüş yolunda, vadinin diğer tarafındaki yemyeşil, kocaman bir çiftlikten geçmişler.

Keloğlan bir bakmış ki, bu çiftlikte tıpkı Yağız At gibi, tüyleri simsiyah, pırıl pırıl parlayan onlarca at neşeyle koşturuyor! Burası "Kara İnciler Çiftliği"ymiş.

Yağız At'ın gözleri parlamış, kulakları dikilmiş. Kendisine benzeyen atları görünce sevinçle kişnemiş. Karşıdaki siyah atlar da ona sevgiyle karşılık vermiş.
Keloğlan durumu hemen anlamış. Yağız At'ın boynuna sarılmış.

"Dostum," demiş Keloğlan gözleri dolarak, "Sen bana en zor anımda yardım ettin.

Benim köyümdeki o eski çiftliğe dönüp yine yalnız kalmanı istemem. Senin gerçek ailen, gerçek yuvan burası."
Yağız At, teşekkür edercesine Keloğlan'ın yüzüne burnunu sürtmüş. Keloğlan, atın eyerini çıkarmış ve onu özgür bırakmış. Yağız At, neşeyle dörtnala koşarak diğer siyah atların arasına karışmış. Artık hiç dışlanmayacak, hep mutlu olacakmış.

Keloğlan, şifalı otlarla köyüne dönmüş ve anasını iyileştirmiş. Hayatta en büyük mutluluğun, bir başkasını kendi ait olduğu, mutlu olduğu yere kavuşturmak olduğunu bir kez daha anlamış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri farklılıkları sevgiyle kucaklayan Keloğlan'a. Biri kendi yuvasını bulan Yağız At'a. Biri de kimseyi dış görünüşüyle yargılamayan güzel kalpli çocuklara.