Ağustos Böceği Cırcır Masalı

Bir varmış bir yokmuş, gün ışığının zeytin dallarından süzülüp altın damlalar gibi yere döküldüğü ılık bir çınar ormanında, kanatları incecik tülden iki yaprak gibi parlayan Cırcır adında minik bir ağustosböceği yaşarmış. Onun öyle bir hüneri varmış ki, her yılın ilk sıcak sabahında bir türkü tuttururmuş; o şarkıyla çiçekler gözlerini açar, arılar kovanlarından çıkar, yaz da parmak uçlarında ormana süzülürmüş. "Benim cıvıltımla yaz gelir," dermiş Cırcır, küçücük göğsünü gururla kabartarak.

Lakin o yıl tuhaf bir şey olmuş. Cırcır sabah dala konup ağzını açtığında, göğsünden ince bir hırıltıdan başka ses çıkmamış; şıp şıp diye bir damla çiy yaprağa düşmüş, ama şarkının izi bile yokmuş. "Sesim nereye kaçtı?" diye telaşlanmış minik böcek. Dört bir yana sormuş: bülbüle, çekirgeye, hatta suskun salyangoza. Yaşlı bir kaplumbağa ağır ağır başını uzatıp, "Sesini kaybetmedin, küçük dostum," demiş. "Geçen yaz şarkını yalnız kendin için söyledin, kimseyi dinlemedin. Ses, paylaşılınca güçlenir; biriktirilince kısılır." Cırcır bu sözlere şaşırmış, çünkü hep en güzel öttüğünü sanırmış.

O gün Cırcır, dalından inip ormanı dolaşmaya koyulmuş. Yolda kanadı yorgun bir kelebeğe gölgelik olmuş, yuvasını yitiren bir karıncaya yaprak taşımış, susayan bir sincaba çiy damlalarını göstermiş. Her iyilikte göğsündeki o ince hırıltı biraz tatlılaşmış, biraz ısınmış. Akşam güneşi tepeleri kızıla boyarken, orman hayvanları bir çınarın altında toplanmış ve hep bir ağızdan "Haydi söyle!" demişler. Cırcır gözlerini kapatıp bu kez yalnız kendisi için değil, dostları için ağzını açmış. O an göğsünden öyle berrak, öyle coşkulu bir cırcır dökülmüş ki, fırrr diye bir rüzgâr esmiş, uyuyan çiçekler uyanmış ve yaz, ışıktan ayaklarıyla ormana adım atmış.

O günden sonra Cırcır her yazı dostlarıyla birlikte karşılamış; şarkısını artık bir hazine gibi saklamayıp herkese armağan edermiş. Ormanın sıcacık günleri hep onun cıvıltısıyla açılırmış. Çünkü anlamış ki en güzel ses, paylaşıldıkça büyüyen ve başkalarını mutlu ettikçe güçlenen sestir. Gökten üç şeffaf kanat düşmüş; biri cömertçe şarkı söyleyen minik Cırcır'a, biri ona yolu gösteren bilge kaplumbağaya, biri de masalımızı dinleyip sevdiklerini sevindiren tüm uslu çocuklara.