Fare Kıtır ile Yele Dağı Aslanı

Bir varmış bir yokmuş, upuzun sarı otların rüzgârda dalgalandığı Yele Dağı'nın eteklerinde, kahverengi tüyleri kadifeden yumuşak, bir fincan kadar ufacık bir fare yaşarmış. Adına Kıtır derlermiş, çünkü dünyada en çok sevdiği şey kuru başakları kıtır kıtır kemirmekmiş. Minnacık pembe burnu daima bir şeyler koklar, boncuk gözleri merakla parıldarmış. Kıtır o kadar küçükmüş ki, bir kelebeğin kanadı bile ona gölge edermiş; ama kalbi, koca dağdan daha büyükmüş.

Bir öğle vakti, güneş otların üzerinde altın bir örtü gibi yayılırken, Kıtır oyun oynamaya dalmış da koca bir kayanın üstünde kıvrılıp uyuyan ihtiyar aslanı fark etmemiş. Pıtır pıtır koşarken tam o devasa yelenin üzerinden atlayıvermiş! Aslan bir gözünü aralamış, kocaman pençesini kaldırıp küçük fareyi yere bastırmış. 'Benim rahatımı kim böler?' diye gürlemiş, sesi dağ boyunca yankılanmış. Kıtır titreye titreye, 'Lütfen beni bağışla ulu aslan,' demiş, 'bir gün bu iyiliğinin karşılığını mutlaka öderim.' Aslan kahkahayla kükremiş: 'Sen mi, benim gibi bir krala yardım edeceksin? Ne komik!' Yine de, o minik yüreğin cesaretine gülerek pençesini çekmiş ve Kıtır'ı salıvermiş.

Günler mevsimlere karışmış derken, bir sabah ormandan korkunç bir inilti yükselmiş. Yele Dağı'nın aslanı, avcıların kurduğu kalın halatlardan bir ağa yakalanmış, ne kadar çırpınsa da kurtulamıyormuş. Kükremeleri ta vadiye kadar iniliyormuş. O sırada başakları kemiren Kıtır bu sesi tanımış ve soluk soluğa koşmuş. Devasa aslanı ipler içinde çaresiz görünce bir an bile duraksamamış. 'Korkma dostum, ben buradayım!' demiş ve keskin dişleriyle halatları kıtır kıtır, kıtır kıtır kemirmeye başlamış. Saatlerce uğraşmış, minnacık dişleri yorulsa da hiç durmamış; sonunda son ip 'çat!' diye kopunca koca aslan özgürlüğüne kavuşmuş.

İhtiyar aslan, kurtarıcısı o minik fareye şaşkınlıkla bakmış ve gözleri yaşararak, 'Bir zamanlar senin gibi küçük birinin bana yardım edemeyeceğini sanmıştım. Meğer en büyük iyilik, en küçük kalplerden gelirmiş,' demiş. O günden sonra koca aslanla minik fare Yele Dağı'nın ayrılmaz iki dostu olmuş; biri gölgesiyle korumuş, öteki sevgisiyle ısıtmış. Böylece anlamışlar ki, hiç kimse yardım edemeyecek kadar küçük, hiçbir iyilik unutulacak kadar önemsiz değilmiş. Gökten üç kuru başak düşmüş; biri merhametli aslana, biri sözünü tutan cesur fare Kıtır'a, biri de küçük dostlarının değerini bilen tüm uslu çocuklara.