Altınlarını Kaybeden Cimri

Bir varmış bir yokmuş... Yemyeşil dağların gökyüzüne uzandığı, pırıl pırıl bir nehrin vadinin ortasından "şırıl şırıl" aktığı, her yerin çiçeklerle dolu olduğu Mutlu Vadi adında cennet gibi bir yer varmış. Burada herkes neşe içinde yaşarmış, biri hariç: Kasabanın kenarındaki eski evde yaşayan Cimri.

Cimri, o kadar zenginmiş ki sandıklar dolusu altını varmış. Ama o kadar da mutsuzmuş ki, nehrin sesini duymaz, güneşin sıcaklığını hissetmezmiş. Tek derdi altınlarıymış. "Ya biri paramı çalarsa?" diye korkusundan uyuyamazmış.

Bir gün, güneşin en parlak olduğu öğle vaktinde, Cimri altın dolu torbasını sırtlamış. Nehir kenarındaki büyük, yaşlı bir söğüt ağacının dibine gitmiş. Toprağı elleriyle kazmış, altın torbasını oraya gömmüş ve üzerine büyük bir taş koymuş.

"Oh be," demiş. "Burada güvende."
Cimri her gün gelip taşı kaldırıyor, altınlara bakıyor, parıltısını izleyip tekrar kapatıyormuş. Ama onu izleyen biri varmış: Parlak şeylere bayılan yaramaz bir Saksağan Kuşu!
Bir gün Cimri, altınlarına bakıp gittikten sonra Saksağan ağaçtan inmiş. Toprağı eşelemiş, parlayan torbayı gagasıyla çekiştirip çıkarmış ve "Pırrr!" diye havalanıp dağlardaki yuvasına götürmüş.

Ertesi gün Cimri, nehir kenarına gelmiş. Taşı kaldırmış, toprağı kazmış ama o da ne? Çukur bomboş!
Cimri başlamış ağlamaya, bağırmaya: "Gitti! Altınlarım gitti! Ben şimdi ne yapacağım? Mahvoldum!" Sesi o güzelim vadide yankılanmış, kuşlar bile susmuş.
O sırada nehir kenarında çiçeklerini sulayan, hasır şapkalı Bilge Bahçıvan, gürültüyü duyup gelmiş.
"Ne oldu komşu? Neden bu güzel günde ağlıyorsun?" diye sormuş.

Cimri, gözyaşları içinde çukuru göstermiş: "Görmüyor musun? Bütün servetim buradaydı! Hepsini çalmışlar!"
Bilge Bahçıvan sakince gülümsemiş. Yerden, az önce çukurun üzerinde duran o sıradan taşı almış ve tekrar boş çukurun içine atmış.

"Al bakalım," demiş. "Bu taşı altınlarının yerine koy ve altınların hala oradaymış gibi düşün."
Cimri öfkeden kıpkırmızı olmuş: "Sen benimle alay mı ediyorsun? Taş ile altın bir olur mu? Taş hiçbir işe yaramaz!"

Bahçıvan cevap vermiş: "Eğer o altınları harcamıyor, kimseyle paylaşmıyor, kendine bile bir dondurma almıyor ve sadece toprağın altında saklıyorsan; ha taş olmuş ha altın... İkisinin de sana bir faydası yok ki! Bak etrafına, asıl hazine şu akan nehir, şu parlayan güneş ve açan çiçeklerdir."

Cimri durmuş, etrafına bakmış. Nehrin pırıltısı altınlardan daha parlakmış. Bahçıvanın sözleri kalbine dokunmuş. Kullanılmayan zenginliğin, bir taştan farkı olmadığını anlamış.

O günden sonra Cimri, kalan parasını saklamak yerine güzel kıyafetler almış, komşularına ziyafetler vermiş ve hayatın tadını çıkarmış. Artık ona kimse "Cimri" dememiş, "Neşeli Amca" demişler.
Gökten üç elma düşmüş: Biri hayatın tadını çıkaran Neşeli Amca'ya. Biri ona ders veren Bilge Bahçıvan'a. Biri de elindekini paylaşmayı bilen cömert çocuklara.