Bir Kiraz Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Yeşilin her tonunun bulunduğu, her sokağından mis gibi meyve kokularının yayıldığı şirin mi şirin Kirazlı Köyü varmış. Adından da anlaşıldığı gibi, bu köyün kirazları o kadar iri, o kadar kırmızı ve o kadar tatlıymış ki, ünü bütün memlekete yayılmış.

Sıcak bir yaz günü, köy meydanına asılan büyük bir pankartla herkes heyecanlanmış. Pankartta şöyle yazıyormuş: "Büyük Kiraz Hasadı Yarışması! En iyi kirazı yetiştiren çiftçinin bahçesine televizyon kanalı gelecek ve şampiyon kirazlar tüm memlekete tanıtılacak!"

Köyün en tecrübeli iki çiftçisi olan tonton Mustafa Amca ile hamarat Ayşe Teyze tatlı bir rekabete girmişler.

Mustafa Amca, bahçesindeki kirazların en büyükleri olduğunu iddia ediyor; ona yardım eden torunu Mehmet ile sabahtan akşama kadar ağaçları suluyormuş.

Ayşe Teyze ise kendi kirazlarının en tatlısı olduğunu söylüyor; ona yardım eden küçük Fatma ile birlikte ağaçların dibindeki yabani otları temizliyor, onlara ninniler söylüyormuş.
Yarışma gününe sadece bir gün kala, televizyon ekibinin köye doğru yola çıktığı haberi gelmiş. Ancak o öğleden sonra, gökyüzünde aniden gri bulutlar toplanmış. Yaz aylarında nadir görülen, çok sert bir rüzgar çıkmış: "Vuuuuu!"

Bu rüzgar, dallardaki olgunlaşmış kirazlar için büyük bir tehlikeymiş. Eğer fırtına patlarsa, bütün kirazlar yerlere dökülüp ziyan olacakmış.

Mustafa Amca sepetini almış ama rüzgarda tek başına koca bahçeyi nasıl toplayacağını bilememiş. Ayşe Teyze de kendi bahçesinde rüzgarla boğuşuyormuş.
Küçük Mehmet ve Fatma, köy meydanında karşılaşmışlar. İkisi de dedelerinin ve teyzelerinin üzülmesini istemiyormuş.

Mehmet, "Fatma," demiş, "Eğer ayrı ayrı çalışırsak rüzgar bütün kirazları dökecek. Neden büyüklerimize birlikte yardım etmiyoruz?"
Fatma sevinçle zıplamış: "Çok haklısın Mehmet! Birlikten kuvvet doğar!"

İki çocuk hemen koşup Mustafa Amca ve Ayşe Teyze'yi bir araya getirmişler.

"Kavga etmeyi ve yarışmayı bırakın!" demiş çocuklar. "Önce Mustafa Amca'nın, sonra da Ayşe Teyze'nin bahçesini hep birlikte toplayalım. Yoksa televizyona çıkacak tek bir kirazımız bile kalmayacak!"

Mustafa Amca ve Ayşe Teyze çocukların bu aklı başında sözleri karşısında utanmışlar. Hemen el sıkışıp işe koyulmuşlar. Mustafa Amca uzun boyuyla en üstteki dalları toplamış, Ayşe Teyze narin elleriyle alt dallardaki kirazları sepetlere doldurmuş. Mehmet ve Fatma ise dolu sepetleri güvenli depolara taşımışlar. Onların bu dayanışmasını gören diğer köylüler de yardıma koşmuş. Fırtına patlamadan dakikalar önce, iki bahçenin de en güzel kirazları güvenle toplanmış.

Ertesi sabah güneş pırıl pırıl açmış. Televizyon kanalı kameralarla köy meydanına gelmiş. Sunucu, "Evet, şampiyon kim? En iyi kiraz kimin?" diye sormuş.

Mustafa Amca ve Ayşe Teyze, kendi sepetlerini değil, bütün köyün kirazlarının birbirine karıştığı devasa, kıpkırmızı ve ışıl ışıl parlayan o dev ortak sepeti sunucunun önüne koymuşlar.
Mustafa Amca, "Bizim köyümüzde şampiyon bir kişi değildir," demiş.

Ayşe Teyze tamamlamış: "Şampiyon, dayanışmadır, komşuluktur! Bu kirazların lezzeti hepimizin ortak emeğinden gelir."
Televizyon sunucusu bu manzaraya ve hikayeye hayran kalmış. O gün televizyonda sadece bir kişinin değil, tüm Kirazlı Köyü'nün başarısı yayınlanmış. Bütün memleket, dünyanın en lezzetli kirazlarını yetiştiren bu güzel ve dayanışma dolu köyü alkışlamış.

Gökten üç yakut gibi kiraz düşmüş: Biri aklını kullanan Mehmet ve Fatma'ya. Biri el ele veren Mustafa Amca ve Ayşe Teyze'ye. Biri de başarının paylaşarak büyüdüğünü bilen tüm güzel çocuklara.