Deniz Yıldızı Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Güneşin suları altın gibi parlattığı, dalgaların kıyıya "fışşş... şırıl..." diye ninniler fısıldadığı sıcak bir yaz günüymüş. Kıvırcık saçlı, neşeli ve çok meraklı bir kız olan Ada, annesi ve babasıyla birlikte yaz tatili için Mavi Koy adlı şirin bir sahil kasabasına gitmiş.
Ada, kumsalda oynamayı, yengeçlerin peşinden koşmayı ve deniz kabukları toplamayı çok severmiş. O sabah, sular çekildiğinde sahilde küçük su birikintileri (gelgit havuzları) oluşmuş. Ada, elinde minik kırmızı kovasıyla bu su birikintilerini keşfe çıkmış. Annesi ve babası da hemen arkasından onu izliyormuş.

Kayalıkların arasında gezinirken, Ada'nın gözüne güneşin altında parlayan, suların çekilmesiyle kuru kumların üzerinde kalmış, parlak turuncu renkli, beş kollu bir canlı takılmış.
"Aaa! Kumların üzerinde bir yıldız var!" diye bağırmış Ada.
Hemen koşup yanına gitmiş. Bu, tırtıklı bir yüzeyi olan, harika bir Deniz Yıldızıymış! Ada çok heyecanlanmış. "Ne kadar güzel bir oyuncak! Onu kovama koyup odama götüreceğim, başucumda durur," diyerek elini deniz yıldızına doğru uzatmış.

Tam o sırada babası yanına gelmiş ve yumuşak bir sesle, "Dur kızım," demiş. "O bir oyuncak ya da taş değil. O nefes alan, okyanusun en özel canlılarından biri."

Ada şaşırmış: "Ama hiç hareket etmiyor baba. Gözleri ya da ağzı da yok ki!"
Babası gülümsemiş ve Ada'ya deniz yıldızını yakından göstermiş. "Deniz yıldızlarının bizim gibi bir yüzü yoktur ama onların inanılmaz süper güçleri vardır Ada. Eğer onu ters çevirirsen, kollarının altında binlerce minicik tüp şeklinde ayak olduğunu görürsün. O ayaklarla hem kayalara sıkıca tutunurlar hem de denizin dibinde ağır ağır yürürler. Ayrıca gözleri yoktur ama kollarının uçlarında ışığı hisseden minik sensörleri vardır."
Ada büyülenmiş bir şekilde dinliyormuş. "Peki neden burada hareketsiz duruyor?" diye sormuş.

Annesi yanlarına gelip cevap vermiş: "Çünkü deniz yıldızları sadece tuzlu suyun içinde nefes alabilirler canım kızım. Sular çekilince burada susuz kalmış. Eğer onu eve götürürsen, nefes alamaz ve kuruyup ölür. Üstelik bu canlıların bir süper gücü daha vardır: Eğer denizde bir kaza geçirir ve kollarından biri koparsa, zamanla o kolu yeniden uzatabilirler! Sence de bu kadar özel bir canlının evi, o kocaman mavi okyanus olmamalı mı?"
Ada, elindeki kırmızı kovaya, sonra da kurumak üzere olan turuncu deniz yıldızına bakmış. "Onu odama götürürsem mutsuz olur. Onun evi burası," demiş kararlı bir sesle.

Ada, deniz yıldızını çıplak elleriyle incitmeden almak yerine, kırmızı kovasına denizden bolca su doldurmuş. Babasının yardımıyla deniz yıldızını yavaşça bu su dolu kovaya kaydırmışlar. Sonra kayalıkların en ucuna, suyun derin ve serin olduğu bir yere kadar yürümüşler.

Ada, kovayı yavaşça denizin içine daldırmış. Turuncu deniz yıldızı sulara kavuşur kavuşmaz, kollarının altındaki o minicik ayaklarını yavaşça kıpırdatmaya başlamış ve kayaların arasına, kendi evinin derinliklerine doğru süzülerek gözden kaybolmuş.

Ada, deniz yıldızının arkasından el sallamış. Okyanus rüzgarı yüzüne vururken kendini gerçek bir doğa kahramanı gibi hissetmiş. Annesi ve babası da Ada'nın bu duyarlı davranışıyla büyük gurur duymuşlar.
O tatil boyunca Ada, sahilde gördüğü hiçbir canlıyı evine götürmemiş, onların doğadaki güzelliklerini uzaktan izlemenin çok daha eğlenceli olduğunu öğrenmiş.

Gökten üç deniz minaresi düşmüş: Biri doğayı koruyan akıllı Ada'nın avucuna. Biri ona rehberlik eden anne ve babasına. Biri de hayvanların evinin doğa olduğunu bilen, kocaman kalpli çocuklara.