İzmir'de Kar Masalı

Bir varmış bir yokmuş, körfezin maviliğine aşık, kanatları ak bulutlardan kesilmiş gibi bembeyaz bir martı yaşarmış. Adı Ketenci'ymiş; çünkü güneşte parlayan kanatları, teyzelerin serdiği keten çarşaflar kadar temizmiş. Ketenci her sabah saat kulesinin tepesinde durur, limandaki vapurlara selam verir, simit kırıntılarını en küçük serçelerle paylaşırmış. Onun küçücük kalbinde bir merak varmış: büyükannesinin anlattığı o beyaz örtüyü, yani karı hiç görmemiş.

Derken bir aralık sabahı, gökyüzü kurşuni bir yorgana bürünmüş, havada tuhaf bir serinlik dolaşmış. Ketenci kanatlarını açtığında, ilk kez tüylerinin üstüne soğuk, yumuşacık bir şey konmuş: şıp... şıp... Önce bir tane, sonra binlercesi. Kar, İzmir'in damlarına, palmiyelerine, kırmızı kiremitlerine usulca süzülüyormuş. 'Demek büyükannemin masalı gerçekmiş!' diye sevinmiş Ketenci. Lakin uçarken aşağıda minik bir serçenin titrediğini görmüş; yuvası soğuktan buz tutmuş, kanatları donmak üzereymiş.

Ketenci bir an düşünmüş: Kendi sıcacık yuvasına mı dönse, yoksa dursa mı? Sonra büyükannesinin sözü aklına gelmiş: 'Bir kanat ne kadar genişse, altına o kadar çok kalp sığar.' Hızla serçeye uçmuş, onu kendi ak kanatlarının altına almış. Fırrr! Şehrin üzerinde dönerek üşüyen tüm minik kuşları toplamış; onları saat kulesinin rüzgâr almayan sıcak köşesine taşımış. Birlikte birbirlerine sokulmuşlar, nefesleriyle ısınmışlar. Kar yağarken kule, cıvıldayan küçük bir yuvaya dönüşmüş.

Sabah güneşi doğduğunda, İzmir'in üstündeki kar pırıl pırıl ışıldarmış; sanki şehir şekerle kaplanmış gibiymiş. Bütün kuşlar sağ salim, birbirine minnetle bakarmış. Ketenci anlamış ki en güzel sıcaklık, paylaşıldığında büyüyen sıcaklıkmış. O kıştan sonra körfezin martıları, kar her yağdığında birbirini korumayı gelenek yapmışlar. Gökten üç beyaz kar tanesi düşmüş; biri cömert martı Ketenci'ye, biri onun kurtardığı minik serçeye, biri de masalımızı dinleyen, üşüyen bir dosta kanat açmayı bilen tüm iyi yürekli çocuklara.