Kuralsız Kirpi Masalı

Bir varmış bir yokmuş, tomurcukların fısıldaştığı bir orman açıklığında, sırtı minik iğnelerle dolu, burnu her zaman meraktan ıslanmış bir kirpi yavrusu yaşarmış. Adı Dürtük'müş. Yuvarlacık gözleri parıl parıl, patileri çilek kadar küçükmüş; ama aklı bir türlü durmaz, her şeye önce o dokunmak, her sözü önce o söylemek istermiş. Annesi ona 'Yarın Meşe Okulu'nun kapıları açılıyor, orada herkesin uyduğu üç altın kural var,' demiş. Dürtük iğnelerini kabartıp 'Kurallar mı? Pöh! Ben istediğimi yaparım,' diye homurdanmış.

Sabah olunca, yaprakların şıp şıp çiy damlattığı patikadan Meşe Okulu'na varmış. Baş öğretmen bilge bir salyangozmuş; boynuzlarını usulca sallayarak üç altın kuralı anlatmış: 'Birincisi paylaşırız, ikincisi sıramızı sabırla bekleriz, üçüncüsü birbirimizi dinleriz.' Dürtük hiç dinlememiş. Ballı meşe kozalaklarının dağıtıldığı an, sıraya girmeden fırlamış, en büyük kozalağı kapıp bir köşeye kaçmış. 'Benim, hepsi benim!' demiş. Ama kozalak öyle çokmuş ki minik patileri tutamamış, kozalak yuvarlanıp çamura düşmüş, hiçbirini yiyememiş. Arkadaşları ise paylaştıkları için kahkahalarla karınlarını doyurmuş.

Öğle vakti, orman kütüphanesinde masal saati başlamış. Bilge salyangoz tatlı bir masal anlatırken, Dürtük sabredip dinleyememiş, araya girip bağırmış: 'Ben biliyorum, ben söyleyeceğim!' O konuşurken masalın en güzel yerini kimse duyamamış, kendisi de sonunu öğrenememiş. Derken oyun zamanı gelmiş; salıncakta sıra beklemeyen Dürtük öne atılınca ayağı dolanmış, çalılığa yuvarlanmış, iğnelerine kuru yapraklar takılmış. Fırrr diye esen rüzgâr yaprakları savururken Dürtük burnunu çekip ağlamaya başlamış. İşte o an anlamış: kuralları dinlemeyince en çok kendisi üzülüyormuş.

Küçük kirpi gözyaşlarını silip arkadaşlarının yanına dönmüş. Sabırla sıraya girmiş, kozalağını yarısını dostlarıyla paylaşmış, masal saatinde pür dikkat dinleyip sonunu öğrenmiş. O gün karnı da doymuş, kalbi de gülmüş. Bilge salyangoz boynuzlarını sevgiyle sallayıp 'Kurallar bizi kısıtlamaz yavrum, hepimizi birlikte mutlu eder,' demiş. Dürtük bir daha hiçbir kuralı unutmamış. Akşam, meşenin dalları uğuldarken gökten üç minik iğne düşmüş; biri paylaşmayı öğrenen Dürtük'e, biri sabırla sıra bekleyen tüm orman yavrularına, biri de öğretmenini dinleyip arkadaşlarına saygı gösteren tüm uslu çocuklara.