Karınca ile Tırtıl Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Çimenlerin ağaç gibi göğe uzandığı, her sabah yaprakların üzerinde çiğ damlalarının parladığı "Yeşil Orman"da, Neto adında minik, kırmızı bir karınca yaşarmış. Neto'nun sırtında taşıdığı mavi bir çantası ve güneşten korunmak için taktığı yeşil yapraktan minik bir şapkası varmış. O, karınca yuvasının en çalışkan işçilerinden biriymiş.

Bir gün Neto, ormanın derinliklerinde yiyecek ararken, devasa, altın sarısı, kızarmış bir ekmek kırıntısı bulmuş. Bu kırıntı o kadar büyükmüş ki, bütün karınca yuvasını günlerce doyurabilirmiş! Neto sevinçle ellerini çırpmış, "Yaşasın! Bunu yuvama götürmeliyim!" demiş.

Neto, ekmek kırıntısının arkasına geçmiş. Omuzlarını dayamış, bacaklarından güç almış ve itmeye başlamış: "Iııhhh! Hıııı!"
Fakat kırıntı yerinden milim bile oynamamış. Neto ter içinde kalmış. "Tek başıma başaramayacağım. Arkadaşlarıma haber vermeliyim," diye düşünmüş.

Ancak etrafına bakındığında, diğer karıncaların çoktan farklı yönlere dağıldığını, hiçbirinin yakınlarda olmadığını fark etmiş. Seslense bile sesini duyuramazmış çünkü boyu çok kısaymış ve otlar sesini engelliyormuş.

 Neto üzüntüyle bir papatyanın gölgesine oturmuş. Tam o sırada, yaprakların arasından "kırt kırt" diye bir ses gelmiş. Bir de ne görsün? Karşısında yemyeşil, boğum boğum vücudu olan, kocaman gözlü ve sürekli gülümseyen Tırtıl Tırtır duruyormuş.

Tırtır, Neto'nun üzgün halini görünce yavaşça ona doğru sürünmüş: "Merhaba minik dostum. Ben Tırtır. Bu güneşli günde neden böyle asık suratlısın?"
 Neto içini çekmiş: "Merhaba Tırtır. Şu harika ekmek kırıntısını buldum ama yuvama götüremiyorum. Arkadaşlarımı çağırmam lazım ama otların boyu o kadar uzun ki sesimi duyuramıyorum."

Tırtır kıkırdamış, "Sen hiç üzülme Neto! Biz orman dostlarıyız, birbirimize yardım etmeliyiz. Benim boyum uzun, üstelik şu dev ayçiçeğine tırmanabilirim. Sen benim sırtıma bin, seni en yükseğe çıkarayım. Oradan sesini bütün karıncalara duyurabilirsin!"

Neto'nun gözleri parlamış. Hemen Tırtır'ın yumuşak yeşil sırtına tırmanmış. Tırtır, kıvrıla kıvrıla büyük ayçiçeğinin en tepesine kadar çıkmış. Neto oradan bakınca bütün ormanı görebiliyormuş! Arkadaşlarının uzakta olduğunu fark etmiş. Hemen çantasından çıkardığı minik kırmızı mendili sallamış ve var gücüyle bağırmış: "Karınca kardeşlerim! Buradayım! Yardıma ihtiyacım var!"

Yüksekten gelen bu sesi duyan ve mendili gören diğer karıncalar, hızla yönlerini değiştirip Neto'nun olduğu yere doğru tek sıra halinde koşmaya başlamışlar.
Onlarca karınca ekmek kırıntısının etrafını sarmış. Ancak kırıntı hala biraz ağırmış. Tırtıl Tırtır, "Ben de yardım edebilirim!" diyerek ekmeğin arka tarafına geçmiş.

Neto komut vermiş: "Bir, iki, üç! İt!"
Tırtır'ın büyük gücü ve karıncaların minik ama uyumlu adımları birleşince, o devasa ekmek kırıntısı sihirli bir arabaymış gibi hızla kayarak ilerlemeye başlamış. Hep birlikte yuvaya kadar hiç yorulmadan taşımışlar.
Yuvaya vardıklarında Neto, ekmek kırıntısının en lezzetli köşesini koparıp Tırtır'a uzatmış. 

 "Senin yardımın olmasaydı bunu asla başaramazdık. Farklı olsak da güçlerimizi birleştirmek en büyük sihirmiş," demiş. Tırtır afiyetle ekmeği yerken, tüm karıncalar ona teşekkür etmiş.
Gökten üç susam tanesi düşmüş: Biri yardım istemekten çekinmeyen Neto'ya. Biri farklı olanlara kucak açan Tırtır'a. Biri de birlikten kuvvet doğduğunu bilen tüm çocuklara.