Tatlı Dil Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Rengarenk evlerin, çiçekli parkların olduğu şirin bir kasabada Arda adında bir çocuk yaşarmış. Arda zeki ve hareketli bir çocukmuş ama çok kötü bir huyu varmış: Konuşurken kelimelerini hiç seçmezmiş. Sinirlendiğinde veya sabırsızlandığında arkadaşlarına "Çekil şuradan!", "Sen ne anlarsın!", "Oyunumu bozdun!" gibi sert ve kırıcı sözler söylermiş. Bu sözleri söyledikten sonra hiçbir şey olmamış gibi oyununa devam eder, arkadaşlarının neden üzüldüğünü hiç anlamazmış.

Bir gün kasabaya, dükkanında tuhaf saatler ve aynalar satan Bilge Saatçi adında yaşlı bir adam taşınmış. Arda, vitrindeki eşyalara bakarken Bilge Saatçi dışarı çıkmış. Elinde mavi camlı, altın çerçeveli tuhaf bir gözlük varmış.
"Merhaba küçük dostum," demiş yaşlı adam.

"Senin çok hızlı konuştuğunu ama kelimelerinin nereye gittiğini göremediğini fark ettim. Bu 'Gerçeği Gösteren Gözlük'ü takarsan, ağzından çıkan kelimelerin gücünü kendi gözlerinle görebilirsin."

Arda merakla gözlüğü takmış. O an dünya biraz farklı görünmeye başlamış. Parka doğru yürümüş. En yakın arkadaşı Elif, kum havuzunda bir kale yapıyormuş. Arda koşarak gelirken yanlışlıkla kalenin bir kısmına basmış. Elif, "Dikkat et Arda!" demiş.

Arda her zamanki gibi düşünmeden sertçe bağırmış: "Ne var canım! Alt tarafı kum, çok abartıyorsun, zaten çirkin olmuştu!"
İşte tam o an, Arda gözlükleri sayesinde korkunç bir şey görmüş! Ağzından çıkan o sert kelimeler havada gri, sivri ve soğuk birer Buz Kütlesine dönüşmüş.

Bu buz kütleleri uçup "Tık!" diye Elif'in tam kalbinin üzerine yapışmış. Elif üşümüş gibi omuzlarını düşürmüş, yüzü asılmış.

Arda etrafına bakmış. Parktaki diğer çocuklara da bakmış. Kim kime kötü bir söz söylese, karşıdakinin kalbinde ağır ve soğuk bir buz parçası oluşuyormuş. Kötü sözler insanların kalbini donduruyor, onlara ağır bir yük oluyormuş.

Arda, Elif'in göğsündeki o soğuk buzu görünce çok büyük bir pişmanlık hissetmiş. "Benim yüzümden kalbi üşüyor, ona zarar verdim," diye düşünmüş. Gözleri dolmuş. Hemen Elif'in yanına koşmuş.

"Elif," demiş titreyen ama yumuşacık bir sesle. "Lütfen beni affet. Kaleni bozduğum için çok özür dilerim. Aslında kalen harika görünüyordu, istersen birlikte yeniden yapabiliriz."

Arda'nın ağzından çıkan bu nazik, şefkatli ve sevgi dolu sözler, havada altın sarısı, sıcacık ve ışıl ışıl parlayan Sihirli Kelebeklere dönüşmüş! Bu sıcak kelebekler uçup Elif'in kalbinin üzerindeki o sivri buz kütlesine konmuş.

Buz kütlesi anında "Şırıl şırıl" erimiş, kaybolmuş. Elif'in yüzünde güller açmış, gözleri yeniden parlamış ve Arda'ya gülümseyerek, "Tamam, affettim, hadi gel yapalım," demiş.

Arda, kelimelerin ne kadar büyük bir sihir olduğunu o gün anlamış. Kötü ve kaba kelimelerin sevdiklerimizin kalbinde soğuk buzlar yarattığını; tatlı, nazik ve sevgi dolu kelimelerin ise o buzları eritip kalpleri bahara çevirdiğini kendi gözleriyle görmüş.

Gözlüğü çıkarıp Bilge Saatçi'ye geri götürmüş. "Teşekkür ederim," demiş Arda. "Artık gözlüğe ihtiyacım yok. Kelimelerimin nereye gittiğini ve ne yaptığını artık biliyorum."
O günden sonra Arda, ağzından çıkan her kelimeyi özenle seçmiş. "Teşekkür ederim", "Lütfen", "Harikasın" gibi sihirli sözcükleri o kadar çok kullanmış ki, etrafındaki herkesin kalbinde altın kelebekler uçuşmaya başlamış.

Gökten üç altın kelebek düşmüş: Biri dilini güzelleştiren Arda'ya. Biri hatasını affeden Elif'e. Biri de kötü sözden uzak duran, kalpleri tatlı diliyle ısıtan tüm güzel çocuklara.