Kayıp Kiraz Çiçeği Masalı

Bir varmış bir yokmuş, uzak bir Japon köyünde, ahşap bir evin saçağında asılı duran minik bir kağıt fener yaşarmış. Pembe kağıttan yanakları olan bu küçük fener, içinde titreşen ufacık bir mum ışığıyla geceleri usulca parlarmış. En çok da ilkbaharı, kiraz ağaçlarının pembe bulutlar gibi açtığı o büyülü günleri severmiş. Fakat o yıl kış bir türlü gitmek bilmemiş, dağlar bembeyaz örtüsüne sarınmış, köyün tek kiraz ağacı ise çırılçıplak, üşümüş dallarıyla gökyüzüne uzanıp durmuş.

Köylüler umutlarını yitirmeye başlamışlar, "Bu yıl kiraz çiçekleri hiç açmayacak," diye fısıldaşmışlar. Minik fener bu sözleri duyunca küçük ışığı titremiş, ama pes etmemiş. Bir gece ipinden usulca kurtulup, tıp tıp eden kar taneleri arasında ağaca doğru süzülmüş. "Belki senin sadece biraz sıcacık ışığa ihtiyacın vardır," demiş çıplak dala. Her gece ağacın yanına gelip, soğuktan donan dalları minnacık ışığıyla ısıtmış, ona ilkbaharın pembe günlerini anlatmış, usul usul ninniler söylemiş.

Günler geçmiş, kar hâlâ fırrr diye savrulurken, bir sabah fener yorgun ışığıyla ağacın en ucundaki dalda ufacık bir şey görmüş: pembe, utangaç bir tomurcuk! Küçük fener öyle sevinmiş ki, ışığı bir kat daha parlamış. O gece var gücüyle ağacı sarıp sarmalamış, mumunun son damlasına kadar yanmış. Şafak sökerken köylüler uyanıp bahçeye koştuklarında gözlerine inanamamışlar: çıplak ağaç, baştan aşağı pembe kiraz çiçekleriyle donanmış, karın üstünde minik bir ışık masumca gülümsüyormuş.

O günden sonra köyün çocukları, her bahar ilk kiraz çiçeği açtığında minik fenerin ışığını anar, ona teşekkür ederlermiş. Küçük fener öğrenmiş ki, bir başkasına umutla ve sabırla verilen sıcacık bir sevgi, en soğuk kışları bile bahara çevirebilirmiş. Gökten üç pembe kiraz çiçeği düşmüş; biri hiç pes etmeyen küçük fenere, biri sabırla baharı bekleyen kiraz ağacına, biri de masalımızı dinleyen, iyilikten vazgeçmeyen tüm sevgi dolu çocuklara.