Minik Tomurcuk Masalı

Bir varmış bir yokmuş, pembe yapraklı küçücük bir tomurcuk varmış. Adı Tomurcuk Pembe'ymiş ve sabahın ilk ışığıyla birlikte gözlerini açtığında dünyayı hep rengarenk görürmüş. Pembe'nin en sevdiği şey, her sabah bahçenin mor menekşelerine, sarı karahindibalarına ve kırmızı gelinciklere bakıp onlara gülümsemekmiş. Ama bir sabah gözlerini açtığında tuhaf bir şey fark etmiş; bahçenin tüm renkleri soluk, neredeyse beyaz gibi görünüyormuş.

Pembe hemen küçük yapraklarını toparlamış ve bahçenin derinliklerine doğru yürümeye başlamış. Tıp tıp tıp... Her adımında çiğ taneleri parmaklarının arasından süzülürmüş. Yolda yaşlı bir solucan olan Dede Toprak'a rastlamış. Dede Toprak, renklerin neden kaybolduğunu biliyormuş; geceleri çok üşüyen Kış Perisi, bahçenin renk tohumlarını kendi soğuk sandığına kilitleyip saklamış. Pembe'nin yüreği sıkışmış ama vazgeçmemiş; Kış Perisi'nin sandığını bulmak için yola devam etmiş.

Pembe, bahçenin en ücra köşesinde, buzlu bir taşın altında Kış Perisi'nin gümüş sandığını bulmuş. Sandığın üzerinde küçük bir kilit varmış ve kilidi açacak şey ne bir anahtar ne de bir büyüymüş; sadece sıcak bir nefesmiş. Pembe içinden geçen tüm sevgiyi, tüm bahar özlemini toplayıp o küçük kilide doğru derin bir nefes üflemiş. Fırrrr... Sandığın kapağı açılmış ve içinden binlerce renkli tohum fırlamış; sarılar, kırmızılar, morlar ve maviler bahçenin her yerine yayılmış. Kış Perisi de bu sıcaklık karşısında yumuşamış ve tohumları bir daha saklamamaya söz vermiş.

O günden sonra bahçe her zamankinden daha parlak açmış; çiçekler sanki küçük Pembe'ye teşekkür eder gibi ona doğru eğilirmiş. Pembe de her sabah o renkli bahçeye bakıp içinde taşıdığı sevginin dünyanın en güçlü şeyi olduğunu hatırlarmış. Gökten üç pembe tohum düşmüş; biri cesur yürekli Tomurcuk Pembe'ye, biri soğuk kalbini ısıtan Kış Perisi'ne, biri de sevgisini hiç eksik etmeyen ve dünyayı renkli tutan tüm uslu çocuklara.