Keloğlan ile Şekerkaya Cadısı

Bir varmış bir yokmuş, dağların eteğinde, bacaları tütüp duran küçük bir köy varmış. Bu köyün en tembel ama en zeki çocuğu Keloğlan'mış; başı ay gibi parlak, yamalı yeleği omuzlarında, ayakları çıplak, gözleri ise iki damla yıldız kadar kurnazmış. Anasıyla tek göz bir kulübede yaşar, akşamları ateşin başında mısır patlatır, mısırlar tıp tıp diye tavada zıpladıkça kahkahayı basarmış. Köyün biricik çeşmesinden akan berrak su ise herkesin neşesiymiş.

Derken bir sabah köyün çeşmesi susuvermiş; şırıltısı kesilmiş, oluğu kupkuru kalmış. Meğer dağın tepesindeki taş kulesinde yaşayan Şekerkaya Cadısı, buruşuk elleriyle çeşmenin gözünü kocaman bir kilitle mühürlemiş. 'Kimse benimle konuşmaya gelmiyor, öyleyse su da akmasın!' diye söylenirmiş yaşlı cadı, sırtı kambur, saçları gümüş bir yumak gibi. Köylüler korkudan kulenin yolunu tutamazken, Keloğlan bir dilim mısır ekmeğini heybesine atmış, 'Ben giderim,' demiş, keçi yollarını tırmanmaya başlamış.

Kulenin soğuk kapısını çalınca cadı amca, kısık gözlerle süzmüş oğlanı. Keloğlan korkmadan gülümsemiş, heybesinden ekmeğini çıkarıp uzatmış: 'Yalnız kalmak insanın içini kilitler amcacığım, gel bunu paylaşalım.' Cadının buruşuk yüzü bir an titremiş; meğer yıllardır kimse ona iyilikle bir söz etmemiş. Gözünden şıp diye bir damla yaş düşmüş taş zemine. O damla değince kilit paslı sesiyle çıt diye açılmış, çeşmenin gözü yeniden fırr diye çağlamış. 'Meğer benim asıl kilidim kalbimmiş,' demiş cadı amca, keloğlana sarılarak.

Şekerkaya Cadısı cadı amca o günden sonra kuleyi bırakıp köye inmiş, çocuklara yardım eden sevgili bir amca olmuş; çeşme ise gece gündüz şırıl şırıl akmış. Keloğlan anasının yanına dönmüş, akşamları hem mısır patlatmış hem de yeni dostunu ziyaret etmiş. Çünkü öğrenmiş ki en katı yürekleri bile bir dilim ekmek ve bir tatlı söz yumuşatabilirmiş. Gökten üç şeker tanesi düşmüş, biri yalnızlığı iyilikle çözen yaşlı cadı amcaya, biri cesur ve nazik Keloğlan'a, biri de masalımızı dinleyip herkese güzel söz söyleyen tüm uslu çocuklara.