Mavi Polis Arabası Masalı

Bir varmış bir yokmuş, Gülşehir adında güler yüzlü bir kasabanın taş döşeli meydanında, mavi ışıkları ılık bir gece göğü gibi parıldayan küçük bir polis arabası yaşarmış. Adı Şimşek'miş; tekerlekleri çilli, farları iki iri meraklı gözmüş, siren sesi ise hiç kimseyi korkutmayan tatlı bir ninni gibiymiş. Şimşek her sabah kasabayı turlar, düşen bir topu sahibine götürür, yolunu şaşıran bir ördek yavrusunu annesine ulaştırır, ne gördüyse yüreğiyle korurmuş. Lastiklerinden dökülen çiy damlaları taşlara şıp şıp düşer, meydan onun geçtiği her yerde bir nebze daha neşelenirmiş.

Derken bir sabah kasabaya tuhaf bir sessizlik çökmüş; çocukların kahkahaları sanki bir torbaya doldurulup kaçırılmış gibi yok olmuş. Şimşek endişeyle meydana süzülünce yaşlı saat kulesinin üstünde oturan bilge bir baykuş, 'Kahkahaları çalan Somurtkan Rüzgâr değil, korku,' demiş. 'Dağ yolunda devrilmiş bir araba var, içindeki yolcuya kimse ulaşamıyor; herkes gitmeye korkuyor, korku ise gülmeyi susturuyor.' Şimşek bir an tekerleklerinin titrediğini hissetmiş, çünkü dağ yolu diktir, keskin virajlıymış. Ama polisliğin yüreğini hatırlamış: korkmak ayıp değilmiş, korkuya rağmen yardıma koşmak asıl cesaretmiş. Mavi ışıklarını yakıp firrr diye yola düşmüş.

Dağ yolu dolambaçlı ve sisliymiş; Şimşek'in farları önündeki beyaz perdeyi usulca aralarken, virajlardan birinde devrilmiş küçük bir süt arabası görmüş. İçinde ağlayan ihtiyar bir keçi dede sıkışıp kalmış, teneke güğümler yamaca saçılmışmış. Şimşek hemen sirenini en yumuşak haliyle çalıp, 'Korkma dede, ben geldim, yalnız değilsin,' demiş. Halatını dişlerinin yerine tamponuna dolamış, var gücüyle çekmeye başlamış. Lastikleri çamura gömülürken bile pes etmemiş; çünkü dürüst bir yürekle verilen sözün geri alınmayacağını bilirmiş. Sonunda süt arabası doğrulmuş, keçi dede kurtulmuş, ikisi birlikte kahkahayla gülmüş; işte o kahkaha dağdan kasabaya yankılanıp kayıp neşeyi geri çağırmış.

Şimşek keçi dedeyi ve güğümlerini güvenle kasabaya indirince meydan yeniden çınlamış; çocuklar gülmüş, kuşlar ötmüş, sessizlik dağılıp gitmiş. Baykuş kanat çırparak, 'Sen bugün yalnızca bir yolcuyu değil, bütün kasabanın cesaretini kurtardın,' demiş. Çünkü bir polis arabasının görevi sadece yolları beklemek değil, korkunun olduğu yere umut taşımakmış. Ve unutma sevgili küçük dost: gerçek yiğitlik korkmamak değil, korksan bile iyilikten vazgeçmemektir. Gökten üç parlak mavi ışık düşmüş; biri cesur Şimşek'e, biri kurtardığı iyi kalpli keçi dedeye, biri de korktuğunda bile yardıma koşmayı öğrenen tüm uslu çocuklara.