Beyaz Kedi Mırmıris

Bir varmış bir yokmuş, çatıların en yükseğinde, bacaların dumanlarına burun kıvıran, kar kadar beyaz tüylü bir kedi yaşarmış; adı Mırmiris'miş. Öyle bir sesi varmış ki, akşam türküsünü söylediğinde kuyudaki kurbağalar bile susar, ay bir parça daha parlakmış gibi görünürmüş. Ne var ki Mırmiris, bu güzel sesiyle o kadar övünürmüş ki, kendisinden başka kimsenin miyavlamasına tahammül edemez, 'Benim sesim ipekten, sizinki paslı tenekeden!' diye burnunu kaldırırmış.

Derken bir sabah, çatının kenarında şakıyan serçeyle alay ederken ağzını kocaman açmış ama 'miyav' yerine ağzından yalnızca ince bir 'pıss' çıkmış. Sesi kaybolmuş! Mırmiris telaşla köyü dolaşmış, sağa miyavlamaya çalışmış, sola; gırtlağından sadece hırıltılar ve komik gıcırtılar dökülmüş. Kümesteki tavuklar onu görünce katıla katıla gülmüş, 'Bak hele, teneke sesli bizmişiz de, ipek sesli nerelerde?' diye kıkırdamışlar. Utancından kıpkırmızı kesilen beyaz kedi, sesini aramak için yola düşmüş, pat pat eden minik ayaklarıyla ovayı aşmış.

Yolda, bir dereyi geçerken suya düşen ihtiyar bir kirpiye rastlamış. Kirpi 'İmdat!' diye bağırmak istemiş ama sesi yetmemiş; sular şırıl şırıl onu sürüklüyormuş. Mırmiris bir an duraksamış, sonra kibrini çatının ardında bırakıp kendini soğuk suya atmış, dişleriyle kirpinin dikenli sırtından tutup onu kıyıya çekmiş. Islak, titrek ve komik bir halde kıyıda soluklanırlarken kirpi gülümsemiş: 'Sesin değil, yüreğin ipekmiş meğer.' Tam o anda Mırmiris keyifle bir 'miyav' savurmuş; sesi geri gelmiş! Meğer onu kaçıran şey kibriymiş, geri getirense iyilikmiş.

O günden sonra beyaz kedi çatının en tepesinde değil, dostlarının yanında şakımaya başlamış; serçeyle, tavukla, kirpiyle hep birlikte neşeli şarkılar söylermiş. Artık kimsenin sesiyle alay etmez, 'Her sesin kendince bir güzelliği var' dermiş. Böylece hem sesini hem de kalbini kazanmış. Gökten üç yumuşak tüy düşmüş; biri iyi kalpli kedi Mırmiris'e, biri cesur dostu kirpiye, biri de arkadaşlarıyla alay etmeyip herkese nazik davranan tüm uslu çocuklara.