Kertenkele ve Köstebek

Bir varmış bir yokmuş... Güneşin taşları ısıttığı, rüzgarın ılık ılık estiği "Sıcak Kayalar Vadisi"nde, zümrüt yeşili, uzun kuyruklu sevimli bir Kertenkele yaşarmış. Bu Kertenkele, sıcağı o kadar severmiş ki, bütün gün en düz kayanın üzerine yatar, "Ohhh, güneş ne güzel!" diye keyif yaparmış.
Bu kayaların hemen altındaki toprakta ise, kadife gibi siyah tüyleri, pembe bir burnu ve minik gözlükleri olan çalışkan bir Köstebek yaşarmış. Kertenkele yukarıda güneşlenirken, Köstebek aşağıda tüneller kazar, toprağın sırlarını keşfedermiş. İkisi çok farklıymış ama çok iyi arkadaşlarmış.

Günler su gibi akmış, sıcak yaz bitmiş, sonbahar gelmiş. Ağaçların yaprakları turuncuya dönüp dökülmeye, rüzgar "Vuuuu!" diye soğuk soğuk esmeye başlamış. Güneş artık bulutların arkasına saklanıyormuş.
Kertenkele, her zamanki kayasının üzerine çıkmış ama titremekten duramıyormuş. Rengi bile o canlı yeşilden soluk bir renge dönmüş. "Brrr! Kuyruğumu bile kıpırdatamıyorum, çok üşüyorum," diye üzülmüş. Çünkü kertenkeleler soğukta hareket edemezlermiş. Tam o sırada, toprağın altından bir tıkırtı gelmiş ve Köstebek başını çıkarmış.

"Hey dostum! Kış geliyor! Senin gibi güneş seven canlılar dışarıda kalamaz, donarsın! Gel, seni evime misafir edeyim. Toprağın altı sıcacık olur," demiş.
Kertenkele sevinçle kabul etmiş ama Köstebek, "Dur!" demiş. "Aşağıda zemin biraz sert. Bize uyumak için yumuşacık bir yatak lazım. Bak, şurada kocaman, kurumuş bir Çınar Yaprağı var. Onu alıp tünele taşıyalım."

İki arkadaş, kurumuş dev yaprağa doğru koşmuşlar. Tam Kertenkele yaprağın sapından tutacakken, yaramaz bir rüzgar esmiş: "Fuuuuh!"
Yaprak havalanmış, uçurtma gibi kaçmaya başlamış! Kertenkele, "Yakala onu!" diye bağırmış. Soğuktan yavaş hareket ediyormuş ama Köstebek hızlıymış.

Köstebek koşmuş, yaprağın üzerine atlamış ama yaprak onu da sürüklemiş! Kertenkele de son gücünü toplayıp koşmuş ve yaprağın diğer ucundan yakalamış.
Biri sağdan, biri soldan tutunca yaprak artık kaçamamış. Rüzgar ne kadar itse de, iki arkadaşın birleşen gücünü yenememiş. Gülüşerek ve biraz da nefes nefese yaprağı tünelin girişine kadar sürüklemişler.

Birlikte daracık tünelden içeri, yaprağı da peşlerinden çekerek girmişler. Aşağısı inanılmazmış! Dışarısı buz gibiyken, toprağın altı ılık bir oda gibiymiş. O zorlukla yakaladıkları çınar yaprağını yere sermişler. Yaprak, dünyanın en rahat yatağına dönüşmüş.
Köstebek, "Gördün mü? Birlikte başardık," demiş.

Kertenkele, o sıcak yuvada kendini güvende hissetmiş. Vücudu ısınmış, titremesi geçmiş. "Teşekkür ederim dostum. Sen hem toprağın altındaki en iyi ev sahibi hem de en iyi takım arkadaşısın," demiş.

Kertenkele, yaprağın üzerine kıvrılmış ve derin, tatlı bir kış uykusuna dalmış. Köstebek de yanına uzanmış. Dışarıda lapa lapa kar yağarken, iki dost yerin altında huzurla baharı beklemişler. Bahar gelip güneş karları erittiğinde, Kertenkele uykusundan uyanmış ve eskisinden daha enerjik bir şekilde dışarı fırlamış.
Gökten üç kuru yaprak düşmüş: Biri sıcak yuva bulan Kertenkele'ye. Biri dostuna kucak açan Köstebek'e. Biri de zor işleri yardımlaşarak başaran akıllı çocuklara.