Minik Keçi ile Dağ Çiçekleri

Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bir tepenin üstünde, papatyaların uyukladığı bir çayırda minik bir keçi yaşarmış. Tüyleri taze kar gibi bembeyaz olduğundan ona Pamuk derlermiş. Daha pek küçük olduğundan konuşmayı yeni yeni öğreniyor, ağzından çıkan tatlı meleyişlerle herkesi gülümsetiyormuş. Sabahları çiy damlaları yapraklardan şıp şıp düşerken, Pamuk kulaklarını dikip dünyayı dinlemeyi pek severmiş.

Bir sabah Pamuk, çayırın kenarında ağlayan minik bir arıya rastlamış. Arının kanadına bir çiy damlası yapışmış, uçamıyormuş. Pamuk ne diyeceğini bilememiş, çünkü daha hiç söz söylememiş. Sonra içinden gelen o sıcacık duyguyla, hayatının ilk sözünü mırıldanmış: "Merhaba!" Arı şaşkınlıkla ona bakmış, Pamuk da minik diliyle kanattaki damlayı usulca yalayıp kurutmuş. Arı vızır vızır havalanıp sevinçle çevresinde dönmeye başlamış.

Çayırın öte ucunda yaşlı bir kaplumbağa, sırtındaki armut sepetini devirmiş, armutlar oraya buraya yuvarlanmış. Pamuk koşup minik boynuzuyla armutları tıp tıp sepete doğru itmeye başlamış. Hepsini topladığında kaplumbağa gözleri ışıldayarak teşekkür etmiş. İşte o an Pamuk ikinci sözünü bulmuş: "Lütfen, bir de şunu alır mısın?" demiş en son armudu uzatırken. Kaplumbağa kahkahayı basmış, "Sen daha konuşmayı yeni öğrendin ama kalbin çoktan öğrenmiş nazik olmayı," demiş sevgiyle.

Akşam olup gökyüzü eflatuna boyanınca, bütün çayır dostları Pamuk'un çevresinde toplanmış. Arı, kaplumbağa, papatyalar ve tombul bir tavşan hep bir ağızdan ona sarılmış. Pamuk o gün öğrendiği en güzel şeyi, üçüncü sözünü söylemiş: "Teşekkür ederim!" Böylece minik keçi, kelimelerin en değerlisinin iyilikle söylenen sözler olduğunu öğrenmiş, dostlarıyla mışıl mışıl uykuya dalmış. Gökten üç beyaz tüy düşmüş; biri merhaba demeyi öğrenen minik keçi Pamuk'a, biri lütfen ve teşekkür etmeyi bilen tüm nazik dostlara, biri de masalımızı dinleyen, güzel sözler söyleyen tüm uslu çocuklara.