Minik Pırıltı ve Uyku Çiçekleri

Bir varmış bir yokmuş, uzaklarda, yemyeşil yaprakların fısıltılarıyla dolu, masmavi bir gölün kıyısında, rengârenk çiçeklerle bezeli bir bahçe varmış. Bu bahçede, adı Pırıltı olan minicik bir ateş böceği yaşarmış. Pırıltı, diğer ateş böceklerinden farklıymış; onun ışığı, diğerlerinden daha parlak, daha mavimsi bir renkteymiş ve her gece gökyüzüne doğru şıp şıp yanıp sönerek bahçeyi aydınlatırmış. Pırıltı, bahçesindeki her çiçeği, her yaprağı çok severmiş ama en çok da, sadece gece açan, kadife yapraklı Uyku Çiçekleri'ne hayranmış. Bu çiçekler, ay ışığında usulca aralanır, içlerinden tatlı bir uyku kokusu yayılırmış.

Bir gece, bahçenin en yaşlı ve en bilge baykuşu, Bıyık Amca, derin bir uykudan uyanmış. Gözlerini kocaman açmış, pırıl pırıl parlayan Uyku Çiçekleri'nin solgunlaştığını görmüş. Çiçeklerin o tatlı uyku kokusu da azalmış, yerini hafif bir hüzne bırakmış. Bıyık Amca, kanatlarını usulca çırparak bahçenin etrafında tırrr diye bir tur atmış ve tüm çiçeklerin uykuya dalmakta zorlandığını fark etmiş. Minik Pırıltı, baykuşun telaşını görünce meraklanmış, mavimsi ışığını yakıp söndürerek Bıyık Amca'ya doğru uçmuş. Bıyık Amca, Pırıltı'ya dönmüş ve derin bir sesle, "Minik dostum, Uyku Çiçekleri'nin ışığı azalmış, tatlı rüyalar getiremiyorlar artık," demiş.

Pırıltı, bu habere çok üzülmüş. Küçük kalbi pır pır atarak, Uyku Çiçekleri'ne yardım etmek istemiş. Bıyık Amca, ona, "Çiçeklerin yeniden parlaması için, güneşin ilk ışıklarıyla uyanan, en neşeli çiçeğin kahkahalarını toplamalısın," diye fısıldamış. Pırıltı, hiç vakit kaybetmeden, mavimsi ışığıyla bahçeyi aydınlatarak yola koyulmuş. Bahçenin en ucunda, sapsarı yapraklarıyla güneşe en erken merhaba diyen, Minik Günebakan çiçeğini bulmuş. Günebakan, Pırıltı'yı görünce kocaman gülümsemiş, öyle ki kahkahaları bahçenin her yerine tıpkı minik ziller gibi çın çın yayılmış. Pırıltı, bu neşeli kahkahaları, ışığıyla yavaşça toplamış, küçücük bedenine sığdırmış.

Topladığı kahkahalarla geri dönen Pırıltı, Uyku Çiçekleri'nin yanına gelmiş. Yavaşça ışığını açmış, topladığı neşeli kahkahaları çiçeklerin üzerine serpiştirmiş. Kahkahalar, çiçeklerin üzerine düşer düşmez, solgun yaprakları yeniden canlanmış, parıl parıl parlamaya başlamışlar. Bahçeyi yine tatlı bir uyku kokusu sarmış ve tüm canlılar huzurla uykuya dalmış. Pırıltı, o günden sonra her gece, Uyku Çiçekleri'nin ışığını korumuş ve bahçeye neşe saçmış. Gökten üç pırıl pırıl ışık düşmüş, biri minik Pırıltı'ya, biri bahçenin bilge baykuşu Bıyık Amca'ya, biri de hayal gücüyle dünyayı güzelleştiren tüm çocuklara.