Minik Serçe Cıvıl

Bir varmış bir yokmuş, ulu bir çınarın en yüksek dalında, yumuşacık tüylerle örülü minik bir yuva varmış. Bu yuvada, kahverengi başında incecik sarı bir tüyü olan, gözleri iki damla çiy gibi parlayan minik bir serçe yaşarmış. Adı Cıvıl'mış. Kanatları henüz o kadar küçükmüş ki, esen rüzgâr yaprakları savurunca korkuyla annesinin kanadına sokulurmuş. Fakat kalbi, gökyüzünü görmek için tıp tıp çarparmış.

Bir sabah annesi, gagasıyla Cıvıl'ın başını okşayıp, "Artık kanatların hazır minik yıldızım, gökyüzü seni bekliyor," demiş. Cıvıl yuvanın kenarına gelmiş, aşağıdaki koca dünyaya bakınca yüreği pır pır etmiş. Aşağıda çiçekler el sallıyor, arılar vızıldıyormuş. "Ya düşersem?" diye titremiş minik serçe. Tam o sırada bir kelebek gelip yanına konmuş, "Korkmak, cesaretin başlangıcıdır minik dost, önce bir dene," diye fısıldamış kanatlarını çırparak.

Cıvıl derin bir nefes almış, gözlerini kapatmış ve kendini boşluğa bırakmış. İlk anda aşağı doğru süzülmüş, fakat sonra minik kanatlarını var gücüyle çırpmış; fırrr diye rüzgâr onu yukarı kaldırmış! İşte o an bulutların arasında süzülüyormuş. Aşağıda çınar küçücük görünüyor, güneş tüylerini altın rengine boyuyormuş. Kelebek yanında dans ediyor, kuşlar ona alkış tutuyormuş. Cıvıl hiç bu kadar mutlu olmamış, korkusunun yerini kocaman bir sevinç almış.

Akşam olunca Cıvıl, yorgun ama gururlu kanatlarıyla yuvasına dönmüş. Annesinin sıcacık kanatları altına sokulup, gördüğü bütün güzellikleri anlatmış. Annesi, "Bugün korkunu yendin, artık gökyüzü senin evin," demiş sevgiyle. Cıvıl da anlamış ki, en büyük yolculuklar minik bir cesaretle başlarmış. Gökten üç yumuşacık serçe tüyü düşmüş; biri cesur serçe Cıvıl'a, biri ona yol gösteren tatlı kelebeğe, biri de masalımızı dinleyen, korktuğunda bile bir kez denemeyi bilen tüm uslu çocuklara.