Maymun ile Fil Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Muz ağaçlarının gökyüzüne uzandığı, şelalelerin gürül gürül aktığı Neşeli Orman'da hayat çok hareketliymiş. Bu ormanda, daldan dala atlamayı seven, kafasında sarı bir şapka olan sevimli bir Maymun yaşarmış. Maymun çok hızlıymış, çok enerjikmiş ama aynı zamanda birazcık da böbürlenmeyi severmiş.

Bir gün, ormanın en yaşlı ve en büyük sakini olan, kulakları kocaman bilge Fil, nehir kenarında sakin sakin su içiyormuş. Fil, ormandaki her ağacın, her çiçeğin yerini bilirmiş; çünkü fillerin hafızası çok kuvvetlidir, yaşadıklarını asla unutmazlarmış.

Maymun, ağacın dalından ters sarkarak Fil'e seslenmiş:
"Hey Koca Fil! Herkes senin hafızanın çok iyi olduğunu söylüyor ama bence benim hafızam seninkinden daha iyi! Ben bu ormandaki her muzun yerini gözüm kapalı bulurum."

Fil, hortumuyla sırtına su serperken gülümsemiş. "Ah küçük dostum," demiş. "Hafıza sadece hızlı olmakla değil, dikkat etmekle ilgilidir. İstersen deneyelim."

Maymun hemen atılmış: "İddiasına varım! Benim bir sepet dolusu en tatlı, altın sarısı muzum var. Onları Sincap'a vereceğim, ormanın en gizli yerine saklayacak. İki hafta sonra o muzların yerini senden önce ben bulacağım!"

Fil, "Peki bakalım," diyerek başını sallamış.
Maymun, kırmızı atkılı arkadaşı Sincap'ı çağırmış ve muz sepetini ona vermiş. Sincap, kıkırdayarak muzları alıp ormanın derinliklerinde bir yere saklamış. Maymun, Sincap'ın nereye gittiğine şöyle bir bakıp, "Aman, şelalenin o taraflara gitti işte, kolayca bulurum," diyerek oynamaya devam etmiş.
Aradan tam iki hafta geçmiş. İddia günü gelip çatmış!

Fakat bir sorun varmış: Sincap, başka bir ormandaki kuzenini ziyarete gitmiş. Yani muzların yerini söyleyecek kimse yokmuş.

Maymun, "Hiç sorun değil, ben kendim bulurum!" diyerek göğsünü kabartmış.

Ağaçtan ağaca zıplamış, şelalenin oraya gitmiş. Büyük bir kayanın arkasına bakmış... Yok! Uzun otların arasına bakmış... Yok! Hatta bir papağanın yuvasına bile bakmış ama papağan onu gagalamış.
Maymun bütün gün ormanı talan etmiş. Ter içinde kalmış, şapkasını kaşımaya başlamış. "Nereye sakladı bu Sincap? Kesin buralardaydı..." diye söyleniyormuş. O kadar yorulmuş ve acıkmış ki, sonunda pes edip Fil'in yanına gitmiş. Başı önde, utana sıkıla konuşmuş:

"Koca Fil... Sanırım benim hafızam o kadar da iyi değilmiş. Muzlarımı bulamıyorum, karnım da çok aç."
Fil, şefkatli gözlerle Maymun'a bakmış. Hiç alay etmemiş. "Gel benimle küçük dostum," demiş. Fil, ağır ağır yürümeye başlamış. Şelalenin solundaki eski bir çınar ağacının yanına gitmiş. Hortumunu uzatmış ve yaprakların arasına gizlenmiş sepeti şıp diye aşağı indirmiş!

Maymun gözlerine inanamamış. "Ama sen Sincap'ı takip etmedin ki, nasıl bildin?" diye sormuş.

Fil gülümsemiş: "Filler sadece gördüklerini değil, ormanın düzenini de hatırlar. İki hafta önce Sincap oraya giderken, bu ağacın dallarının kırıldığını ve yere muz kokusu sindiğini fark etmiştim. Biz büyüklenmeyiz Maymun Kardeş, sadece dikkatle izleriz."

Maymun, Fil'in haklı olduğunu anlamış. Kendi yetenekleriyle böbürlenmenin ne kadar komik bir duruma düşürdüğünü görmüş. "Özür dilerim Fil Kardeş. Sen gerçekten ormanın en bilgesisin," demiş.
Maymun, muzların yarısını Fil'e ikram etmiş. İkisi nehir kenarında oturup afiyetle muzları yerken, ormanın en tatlı dostluklarından biri başlamış.

Gökten üç muz kabuğu düşmüş (şaka şaka, üç elma düşmüş!): Biri bilge Fil'e. Biri dersini alan Maymun'a. Biri de arkadaşlarının yeteneklerine saygı duyan akıllı çocuklara.