Pembe Kedi Masalı

Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalabalık bir evde, en pofuduk köşelerde uyumayı seven Pembe Kedi Pofuduk varmış. Minicik burnu, pamuk gibi patileri ve en önemlisi, her zaman uykuya hazır, tatlı mı tatlı, pembe bir tüyü varmış. Pofuduk, adını renginden ve pofudukluğundan alırmış. Gözlerini her kapadığında en güzel rüyalara dalarmış, sanki minik bir bulutun üzerinde sallanırmış.

Günlerden bir gün, Pofuduk en sevdiği uyku köşesinde, güneşin pencereden süzülen sıcacık ışıkları altında esnemiş, gerinmiş. Ama bir şey eksikmiş! En pofuduk, en yumuşak, bulut gibi yastığı ortada yokmuş. Minik patileriyle etrafı yoklamış, mırıl mırıl sesler çıkarmış. "Nereye gitmiş olabilir ki bu pofuduk yastık?" diye düşünmüş. Odayı adımlarken, "tıp tıp tıp" diye minik ayak sesleri duyulmuş. Pofuduk, pembe kuyruğunu sallayarak yastığını aramaya koyulmuş.

Pofuduk, yastığını ararken önce oyuncak sepetine bakmış, sonra battaniyelerin arasına dalmış. Her yeri didik didik etmiş, ama yastık bir türlü görünmemiş. Tam umudunu kesmişken, pencerenin önündeki saksıda, minik bir papatyanın yaprakları arasında bir parıltı görmüş. Yaklaşmış, burnunu yaklaştırmış, "fııırrr" diye bir sesle küçük bir kelebek uçmuş oradan. Meğer o parıltı, yastığının minik bir tüyüymüş! Pofuduk, bu tüyü takip ederek yastığının izini sürmeye başlamış.

Minik pembe tüy, Pofuduk'u evin en sakin köşesine, büyükannenin eski koltuğunun arkasına götürmüş. İşte oracıkta, kıvrılmış, sanki Pofuduk'u bekler gibi, en pofuduk yastığı duruyormuş! Pofuduk sevinçle mırıldanmış, yastığına sarılmış ve hemen tatlı bir uykuya dalmış. Gökten üç pofuduk tüy düşmüş, biri uykucu Pembe Kedi Pofuduk'a, biri onu çok seven ailesine, biri de yastığında en güzel rüyaları gören tüm minik kalplere.