Çizmeli Kedi ile Su Perisi

Bir varmış bir yokmuş... Ormanın derinliklerinde, bacasından dumanı eksik olmayan taş bir kulübede, herkesin tanıdığı o meşhur Çizmeli Kedi yaşarmış. Çizmeli Kedi, maceralardan yorulduğunda evine çekilir, şöminenin karşısında sütünü içip yalnız kalmayı severmiş. "Kimse beni rahatsız etmesin, kılıcımı ve şapkamı astım, dinleniyorum," dermiş.

Aynı ormanın diğer ucundaki "Kristal Göl"de ise, meraklı mı meraklı, sarı saçlı ve mavi elbiseli bir Su Perisi olan Mavi yaşarmış. Mavi, gölün dışındaki dünyayı hep merak edermiş. Bir gün cesaretini toplamış, kanatlarını çırpmış ve ormanın içine doğru gezintiye çıkmış.

Ancak akşamüzeri hava aniden bozulmuş. Ağaçlar "Uğğğ!" diye sallanmaya, rüzgar "Vuuuu!" diye sert esmeye başlamış. Mavi o kadar küçükmüş ki, rüzgarın gücüyle savrulmaya başlamış. Kanatları ıslanmış, uçamaz olmuş.

Sığınacak bir yer ararken Çizmeli Kedi'nin kulübesinin ışığını görmüş.

Zorlukla kapıya ulaşıp "Tık tık tık!" diye vurmuş.

Çizmeli Kedi, tam uyuyacakken kapının çalmasına sinirlenmiş. "Bu saatte kim olabilir?" diye söylenerek kapıyı açmış. Karşısında titreyen minik periyi görünce önce kaşlarını çatmış.
"Ne var? Ben misafir kabul etmem, burası bir han değil!" demiş.

Peri Mavi, titreyen sesiyle, "Lütfen Bay Kedi," demiş. "Rüzgar kanatlarımı kırdı sanki, uçamıyorum. Sadece fırtına dinene kadar köşede otursam olur mu?"

Çizmeli Kedi, perinin o masum ve üşümüş halini görünce o sert bakışlarını sürdürememiş. İçindeki merhamet uyanmış. "Pekala, pekala... Gir içeri ama gürültü yapma," diyerek kenara çekilmiş.
Mavi içeri girince Çizmeli Kedi şömineye odun atmış. Ona minik bir kasede ılık süt ve bir parça bisküvi ikram etmiş. "Al bakalım, iç de ısın," demiş.

Mavi, sütü içince ısınmış ve gülümsemiş. "Teşekkür ederim, çok naziksiniz," demiş.

Gece boyunca sohbet etmişler. Kedi maceralarını anlatmış, Peri ise suyun altındaki sihirli dünyayı. Çizmeli Kedi, yalnızlığın güzel olduğunu sanırmış ama bir dostla sohbet etmenin daha güzel olduğunu fark etmiş.
Sabah olduğunda fırtına dinmiş, güneş açmış. Mavi'nin kanatları kurumuş.

"Gitme vakti geldi Bay Kedi," demiş Mavi. "Bana evini açtın, beni soğuktan korudun. Ben de sana bir hediye vermek istiyorum."

Mavi, kulübenin kapısının önüne çıkmış. Elindeki sihirli asayı toprağa dokundurmuş.
"Şırıl şırıl..." Bir anda topraktan berrak, tertemiz suların aktığı minik, harika bir Şelale ve küçük bir havuz oluşmuş.
"Artık su aramak için uzağa gitmene gerek yok. Bu şelale hiç kurumayacak," demiş.

Çizmeli Kedi şaşkınlıkla şelaleye bakmış. Sudan bir yudum içmiş, tadı harikaymış. Mavi'ye dönüp şapkasını çıkararak selam vermiş: "Yolun açık olsun küçük peri. Kapım sana her zaman açık."

O günden sonra Çizmeli Kedi, evinin önündeki şelalenin sesiyle huzur bulmuş ve kapısına gelen hiç kimseyi geri çevirmemiş.
Gökten üç su damlası düşmüş: Biri merhametli Çizmeli Kedi'ye. Biri vefalı Peri Mavi'ye. Biri de misafiri seven güzel kalpli çocuklara.