Rüzgar Değirmeni Masalı

Bir varmış bir yokmuş, çiçek kokulu bir tepenin en yüksek yerinde, kanatları gökyüzüne uzanan minik bir yel değirmeni yaşarmış. Adı Fırıldak'mış. Ahşap gövdesi güneşte bal rengine dönermiş, dört kanadı ise her esintiyle şıkır şıkır dönüp köyün buğdayını un yaparmış. Fırıldak öyle neşeliymiş ki, dönerken hafiften türküler mırıldanır, kelebekleri kanatlarına konsun diye yavaşlatırmış hızını.

Ne var ki bir sabah tuhaf bir sessizlik çökmüş tepeye. Ne bir esinti, ne bir hışırtı... Fırıldak'ın kanatları put gibi durakalmış. "Rüzgarım nerede?" diye üzülmüş minik değirmen. Derken ayaklarının dibinde titreşen, bir avuç kadar küçük, saydam mavi bir bulut fısıldamış: "Ben senin rüzgarınım, ama esinti tozuma bir haylaz karga kondu, artık uçamıyorum." Fırıldak hemen köyün bilge çınarına danışmış. Çınar, yapraklarını hışır hışır sallayarak, "Rüzgarın gücünü geri kazanması için bir başkasına iyilik etmesi gerek," demiş.

Fırıldak, minik rüzgarı tahta oluğunun içine alıp yamaçtan aşağı yuvarlanmış. Yolda susuzluktan bükülmüş bir gelincik tarlasına varmışlar. "Haydi minik rüzgar, son nefesini bu çiçeklere üfle," demiş Fırıldak. Rüzgar cılız da olsa fısss diye esmiş, tohumları oradan oraya dağıtmış. İşte o an mucize olmuş: dağılan tohumlar filizlenirken toprak sevinçle titremiş, rüzgar da bir anda güç kazanıp fırrr diye göğe yükselmiş! Karga korkup kaçmış, minik bulut ise koca bir yele dönüşerek Fırıldak'ın kanatlarını yeniden döndürmüş.

O günden sonra Fırıldak ile rüzgar en yakın dostlar olmuşlar; tepede birlikte türküler söyleyip köyün buğdayını gülümseyerek öğütmüşler. Fırıldak anlamış ki, mutluluk kendine saklandığında kaybolur, ama paylaşıldığında kat kat büyürmüş. Gökten üç ışıltılı yaprak düşmüş; biri iyi kalpli değirmen Fırıldak'a, biri cömert dostu minik rüzgara, biri de masalımızı dinleyip sevgisini paylaşmayı öğrenen tüm uslu çocuklara.