Fener Böceği ile Yaz Işığı

Bir varmış bir yokmuş, upuzun yaz gecelerinin kadife karanlığında, papatyaların uyukladığı bir çayırda Pırıl adında minik bir ateş böceği yaşarmış. Karnının altında taşıdığı o altın sarısı ışık, çayırdaki bütün böceklerin en parlağıymış; o uçtuğunda sanki bir damla güneş geceye kaçıvermiş gibi olurmuş. Pırıl, her akşam dere kenarında toplanan küçük canlılara yol gösterir, yolunu şaşıran karıncalara patika çizer, korkan kurbağa yavrularına masal fısıldarmış. Ama Pırıl'ın bir tatlı huyu varmış: ışığıyla biraz fazla gurur duyar, "Benim olmadığım gece gece değildir!" dermiş gülerek.

Derken sıcak bir Temmuz akşamı, Pırıl çayırın üzerinde fır fır dönerken ışığının yavaşça soluklaştığını fark etmiş. Önce bir kıvılcım, sonra bir fısıltı, derken karnının altındaki o güzelim parıltı sönüvermiş; şıp diye, bir mum söner gibi. Pırıl paniğe kapılmış, kanatlarını çırpa çırpa yaşlı Çiy Böceği'ne koşmuş. Bilge böcek, kırışık yüzüyle gülümseyerek, "Senin ışığın gururunla beslenir yavrum," demiş, "onu hep kendin için parlattın. Oysa gerçek ışık, başkasına yol olduğunda güçlenir. Çayırın öbür ucundaki Sönmez Çiçek'i bul; ama oraya giden yolu ancak karanlıkta kalbiyle görenler bulabilir." Pırıl, ışıksız ve korkuyla, upuzun karanlığa doğru süzülmüş.

Yol öyle zifiri karanlıkmış ki Pırıl her yaprağa çarpmış, her dikene takılmış. Tam umudunu yitirecekken, uzaktan bir ağlama duymuş: tıp tıp damlayan gözyaşlarıyla, yuvasını kaybetmiş minik bir salyangoz titreşiyormuş. "Işığım yok," demiş Pırıl içinden, "ama ellerim, sesim ve kalbim var." Salyangozun elinden tutmuş, ona şefkatle yol tarif etmiş, onu kaygan taşların üzerinden geçirmiş. İşte tam o an, salyangoz güvenle yuvasına kavuşurken, Pırıl'ın karnının altında eskisinden çok daha sıcak, çok daha altın bir ışık usulca yanmış. Meğer Sönmez Çiçek bir yer değil, iyilik yaparken içinde açan o pırıltıymış. O ışıkla çayırın yolunu da apaçık görmüş.

Pırıl o yaz gecesi çayıra döndüğünde, artık ışığıyla övünmeyi bırakmış; bunun yerine karanlıkta kalan herkese yoldaş olmuş, en soluk böceklere bile "Gel, birlikte parlayalım" demiş. Çayır o yıl öyle aydınlanmış ki, uzaktan bakanlar gökyüzünün yere indiğini sanmışlar. Sevgili çocuklar, unutmayın: Gerçek parlaklık, kendimiz için değil, başkasına ışık olduğumuzda büyür; iyilik yapan kalp hiç sönmez. Gökten üç altın kıvılcım düşmüş; biri cömert ateş böceği Pırıl'a, biri yuvasına kavuşan minik salyangoza, biri de masalımızı dinleyen, karanlıkta dostuna el uzatan tüm iyi yürekli çocuklara.