Hayal Gücü Atölyesi

Bir varmış bir yokmuş... Çok uzak bir gelecekte, her şeyin bilgisayarlarla, robotlarla ve dev ekranlarla yapıldığı "Siber Şehir" adında bir yer varmış. Bu şehirde kitaplar tabletlerden okunur, oyunlar sadece sanal gözlüklerle oynanır, oyuncaklar ise ekranlarda yaşarmış. Çocuklar koşmayı, çamurla oynamayı veya kendi elleriyle bir şeyler yapmayı tamamen unutmuşlar.

Bu şehirde yaşayan Kerem adında kıvırcık saçlı, meraklı bir çocuk varmış. Kerem de arkadaşları gibi gün boyu tabletine bakar, sanal oyunlar oynarmış. Ta ki o güne kadar...
Bir öğleden sonra, Siber Şehir'in merkez bilgisayarında bir arıza olmuş. Bütün ekranlar, tabletler ve sanal gözlükler "Zıııııyt..." diye kapanıvermiş! Şehirdeki bütün çocuklar oyun odasında toplanmış, ne yapacaklarını bilemeden şaşkınlıkla birbirlerine bakıyorlarmış.

"Şimdi ne yapacağız? Oyun bitti! Çok sıkıcı!" diye mızmızlanmaya başlamışlar.
Kerem, etrafına bakınmış. Odanın köşesinde, robotların eşya taşımak için kullandığı boş bir karton kutu ve geri dönüşüm kutusuna atılmış birkaç beyaz kağıt görmüş. Gidip o kağıtlardan birini eline almış. Katlamış, bir daha katlamış, ucunu sivriltmiş ve kanat yapmış.

Kerem ayağa kalkmış ve elindeki kağıt uçağı havaya doğru fırlatmış: "Fiyuuuvvv!"
Kağıt uçak süzülerek çocukların başının üzerinden geçmiş ve yumuşakça yere konmuş. Bütün çocuklar şaşkınlıkla uçağa bakmış.

"Bu da ne? Pili yok, ekranı yok ama uçuyor!" demişler.
Kerem gülümsemiş: "Bu bir kağıt uçak! Ve pili sizin kollarınızda, motoru ise hayal gücünüzde saklı!"
Diğer çocuklar da hemen kağıtları kapıp uçak yapmaya başlamışlar. Havada onlarca kağıt uçak süzülüyor, çocuklar kahkahalar atarak kendi uçaklarını yarıştırıyormuş. Ekranlara bakarken unuttukları gülümseme, yüzlerine geri dönmüş.

Kerem hızını alamamış. Gidip o boş karton kutuyu almış. Boya kalemleriyle üzerine düğmeler, göstergeler ve kocaman bir pencere çizmiş. Kutunun içine girip oturmuş. Başına da huni şeklinde bir kağıt takmış.
"Dikkat dikkat!" diye anons yapmış Kerem. "Burası Galaksi Roketi! Mars'a yolculuk başlıyor, kemerlerinizi bağlayın!

Arkadaşları o kadar heyecanlanmış ki, kimi kartonlardan astronot başlığı yapmış, kimi kağıt havlu rulolarından teleskop yapmış. Bütün oda bir anda sanal bir ekran olmadan, sadece hayal gücüyle dünyanın en eğlenceli Uzay İstasyonu'na dönüşmüş. Kendi sesleriyle motor gürültüsü yapıyor, kendi adımlarıyla uzayda yürüyorlarmış. Gerçekten yorulana kadar koşup, zıplayıp, oynamışlar.

Birkaç saat sonra elektrikler geri gelmiş. Tabletler ve dev ekranlar "Bip!" diye açılmış. Ama garip bir şey olmuş... Çocukların hiçbiri ekranların başına koşmamış. Çünkü karton kutularla ve kağıt uçaklarla oynamak, bir ekrana bakmaktan çok daha eğlenceli ve gerçekmiş!
Kerem, elinde tabletiyle gelen bir robota dönüp şöyle demiş:

"Teknoloji harika bir şey. Bize bilmediğimiz şeyleri öğretiyor, uzakları yakın ediyor. Ama teknolojinin fazlası, içimizdeki o büyük sihri, yani hayal gücümüzü uyutuyor. Tabletler bize bilgi verir ama ellerimiz ve aklımız bize mucizeler yaratır!"

O günden sonra Siber Şehir'deki çocuklar, sadece ekranlara bakmakla kalmamış. "Hayal Gücü Atölyeleri" kurmuşlar. Hem teknolojiyi doğru ve faydalı işler için kullanmışlar, hem de boyalarla, kartonlarla, tahtalarla kendi oyunlarını yaratmışlar. Teknolojinin bir esiri değil, onu yönlendiren gerçek mucitler olmuşlar.
Gökten üç kağıt uçak düşmüş: Biri hayal kurmayı hatırlayan Kerem'e. Biri elleriyle mucizeler yaratan arkadaşlarına. Biri de ekranlara ara verip oyuncaklarıyla doya doya oynayan akıllı çocuklara.