Ormanın İncileri Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Dünyanın en gizemli, en renkli bitkilerine ev sahipliği yapan "Fısıldayan Orman" adında kocaman bir yer varmış. Bu ormanın bir tarafı serin ve rüzgarlı dağ eteklerine, diğer tarafı ise ılık ve gizemli bir bataklığa bakarmış.

Dağ eteklerinde, ormanın en gösterişli ağacı olan ulu bir Mavi Ladin yaşarmış. Mavi Ladin'in yaprakları diğer ağaçlar gibi yeşil değil, gümüş rengiyle karışık buz mavisiymiş. İğne gibi sivri ama yumuşak yaprakları kışın bile dökülmezmiş. "Ben ormanın en güçlüsüyüm," diye övünürmüş Mavi Ladin. "Karlar yağsa da, rüzgar 'vuuuu' diye esse de benim mavi yapraklarım hep yerinde kalır, hayvanlara kalkan olurum!"

Bir gün, ormanda esen dedikoducu bir rüzgar Mavi Ladin'in dallarına fısıldamış: "Biliyor musun? Aşağıdaki ılık bataklıkta öyle bir çiçek var ki, senin gibi yaprakları bile yok ama ormanın en nadide incisi o!"
Mavi Ladin şaşırmış. "Yaprağı olmayan bir bitki mi olur? Yaprak olmadan nasıl güneşten yemek yapar? İnanmıyorum!" demiş.

Mavi Ladin merakından, köklerini toprağın altından yavaşça bataklığa doğru uzatmış ve oradaki bitkilerle konuşmuş. Gerçekten de bataklığın derinliklerinde, eski bir ağacın gövdesine tutunmuş, tek bir yaprağı bile olmayan Hayalet Orkidesi yaşıyormuş.
Mavi Ladin yukarılardan seslenmiş: "Hey! Minik çiçek! Gerçekten hiç yaprağın yok mu? Nasıl hayatta kalıyorsun?"

Hayalet Orkidesi, rüzgar çanı gibi incecik ve zarif sesiyle cevap vermiş: "Merhaba koca çam! Evet, benim yapraklarım yok. Ben yemeğimi havaya yayılan şu yeşil köklerimle yaparım. Gündüzleri görünmez gibiyimdir, hayalet derler bana. Ama gece olunca, bembeyaz çiçeklerimi açar, karanlıkta bir peri gibi parlarım."
Mavi Ladin buna çok şaşırmış. Doğada her bitkinin farklı bir mucizesi olduğunu anlamış.

O akşam, ormanın üzerine kapkara bulutlar çökmüş. Ay ışığı kaybolmuş, her yer zifiri karanlık olmuş. O sırada, annesini kaybeden minik bir Yavru Ceylan, korku içinde ormanda koşturuyormuş. "Mee! Mee!" diye ağlıyormuş. Etraf o kadar karanlıkmış ki, yavru ceylan yönünü bulamıyor, dallara çarpıyormuş.
Mavi Ladin, ceylanı korumak istemiş ama o karanlıkta büyük ve ürkütücü bir gölge gibi duruyormuş. Ceylan onu görememiş bile.

İşte tam o an, Hayalet Orkidesi'nin zamanı gelmiş!
"Korkma küçüğüm!" demiş Orkide. Birdenbire, karanlığın ortasında bembeyaz, kurbağa şekline benzeyen zarif çiçeklerini açmış. Çiçekler adeta havada süzülen küçük fenerler gibi ışıl ışıl parlamaya başlamış. Etrafa elma ve tarçın kokusunu andıran muhteşem, tatlı bir koku yayılmış.
Yavru Ceylan, bu güzel kokuyu almış ve parlayan beyaz çiçeği görmüş. Sakinleşmiş ve ışığı takip ederek Hayalet Orkidesi'nin yanına kadar gelmiş.

Orkide, "Şimdi, şu büyük mavi ağacın altına git, o seni sabaha kadar soğuktan koruyacak," demiş.
Ceylan, Mavi Ladin'in sarkan gümüş-mavi dallarının altına girmiş. Ladin, iğne yapraklarıyla rüzgarı kesmiş, ceylana sıcacık bir yuva olmuş.

Sabah olduğunda annesi gelip yavru ceylanı bulmuş. Mavi Ladin, Hayalet Orkidesi'ne seslenmiş:
"Dün gece harikaydın! Yaprakların olmayabilir ama senin o parlak beyaz çiçeklerin ve muhteşem kokun karanlığı yendi. İkimiz çok iyi bir takım olduk."

Hayalet Orkidesi gülümsemiş: "Senin güçlü dalların olmasaydı, ceylan sabaha kadar üşürdü. Büyük ya da küçük, yapraklı ya da yapraksız... Doğada hepimizin çok önemli bir görevi var."
O günden sonra, gümüş iğneli Mavi Ladin ile yapraksız Hayalet Orkidesi ormanın en iyi iki dostu olmuşlar.
Gökten üç tohum düşmüş: Biri farklılıklarıyla güzel olan Hayalet Orkidesi'ne. Biri güçlü ve koruyucu Mavi Ladin'e. Biri de doğadaki her bitkinin sırrını merak eden akıllı çocuklara.