Küçük Örümcek İpek

Bir varmış bir yokmuş, çiy tanelerinin sabahları inci gibi parladığı bir çilek bahçesinin en ferah köşesinde, İpek adında minicik bir örümcek yaşarmış. Sekiz ince bacağı sabah güneşiyle altın renginde parlar, sırtındaki tarçın benekleri kadife gibi görünürmüş. İpek diğer örümceklerden farklıymış; onun için ağ dokumak bir iş değil, âdeta bir masal anlatmakmış. Her sabah rüzgârın ıslığını dinler, "Bugün nasıl bir ağ öreyim?" diye düşünürken sevinçten bacaklarını oynatırmış.

Bir gün bahçenin en yaşlı ve en bilge sakini, kocaman gözlü bir ağustos böceği, tüm böceklere seslenmiş: "Sonbahar gelmeden bahçenin en güzel ağını dokuyan, yaprakların altındaki altın kozalağı ödül alacak!" Bu haberi duyan kibirli örümcek Dikenli, hemen işe koyulmuş. O, hızlı dokurmuş ama sabırsızmış; ağını çabucak örmek için başka örümceklerin bıraktığı iplikleri gizlice çalar, onları kendi ağına eklermiş. İpek ise acele etmemiş. Sabahları çiy damlalarını tek tek toplamış, akşamları ay ışığında iplerini incecik germiş. "Güzel bir şey, ancak sabırla dokunur," dermiş kendi kendine, yaprakların hışırtısı ona eşlik ederken.

Yarışma günü geldiğinde Dikenli'nin ağı gerçekten büyükmüş, fakat çalıntı ipler birbirini tutmadığı için ilk esen rüzgârda darmadağın olmuş, sağa sola savrulmuş. Dikenli utançtan bir yaprağın altına saklanmış. İpek'in ağı ise küçükmüş ama öyle bir sanatla dokunmuşmuş ki, her düğümünde bir çiy tanesi asılı kalmış; sabah güneşi vurunca bahçe rengârenk ışıklarla dolmuş, sanki gökyüzünün bütün renkleri o incecik ipliklere konmuş. Ağustos böceği hayranlıkla bakmış ve demiş ki: "İşte gerçek ustalık, çabuk bitirmekte değil, sabırla ve dürüstçe emek vermektedir." Tam o sırada tatlı bir kuş cıvıltısı bahçeye yayılmış, sanki herkes İpek'i alkışlıyormuş.

İpek altın kozalağı kazanmış, ama en büyük ödülü bahçedeki herkesin sevgisi olmuş. O gün, saklandığı yerden çıkan Dikenli'ye yaklaşmış ve tatlılıkla, "İstersen sana da dürüstçe dokumayı öğretirim, birlikte çok güzel ağlar öreriz," demiş. Dikenli mahcup bir gülümsemeyle kabul etmiş ve o günden sonra ikisi bahçenin en güzel ağlarını birlikte dokumuşlar. Böylece sevgili çocuklar, unutmayalım ki başkasının emeğine göz dikmek değil, kendi emeğimizle sabırla çalışmak insanı gerçekten değerli kılar. Gökten üç ipek düşmüş; biri sabırla dokuyan minik İpek'e, biri hatasını anlayıp dürüstçe düzelten Dikenli'ye, biri de masalımızı dinleyen, emeğe saygı duyan tüm uslu çocuklara.