Nasreddin Hoca ile Minik Serçe

Bir varmış bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, Akşehir'in eski, ahşap evlerle süslü güzel sokaklarında, aklı zehir gibi çalışan, güldürürken düşündüren tonton Nasreddin Hoca yaşarmış. Hoca'nın evinin bahçesinde kocaman bir ceviz ağacı varmış ve bu ağaçta çeşit çeşit kuşlar cıvıldarmış.
Bir sabah Hoca, odasında bağdaş kurmuş, kalın kitabını okurken pencerenin camından incecik bir tıkırtı duymuş.

Hoca başını kaldırmış. Pencerenin mermerinde, kahverengi tüyleri pırıl pırıl olan minik bir Anne Serçe duruyormuş. Serçe, gagasıyla cama vuruyor, sonra "Cik cik cik!" diye telaşla ötüp kanat çırpıyormuş.

Nasreddin Hoca gülümsemiş. "Ah minik kuş, karnın acıktı herhalde," demiş. Hemen mutfaktan taze ekmek kırıntıları getirip pencerenin önüne dökmüş. Ama Anne Serçe kırıntılara dönüp bakmamış bile! Cama bir kez daha vurmuş, sonra bahçeye doğru uçmuş, havada bir tur atıp geri gelmiş. Tekrar cama vurmuş.
Hoca sakalını sıvazlamış. "Allah Allah," demiş. "Bu kuşun derdi ekmek değil. Hayvanlar sebepsiz yere böyle telaşlanmazlar. Belli ki benden bir şey istiyor."

Hoca hemen kitabını kapatmış, koca kavuğunu başına takmış ve bahçeye inmiş. Anne Serçe, Hoca'nın geldiğini görünce sevinçle ötmüş ve ağaçların arasına doğru uçup ona yol göstermeye başlamış. Hoca, "Tıngır mıngır" serçenin peşinden yürümüş.

Serçe, Hoca'yı bahçenin en köşesindeki, yağmur sularının aktığı dik, uzun ve dar bir künkün (toprak borunun) yanına götürmüş. Borunun etrafında pervaneler gibi dönüyor, acı acı ötüyormuş. Hoca eğilip o dar borunun içine bakmış.

Bir de ne görsün? Anne Serçe'nin minik, tüysüz ve çaresiz Yavru Serçesi, rüzgardan uçup bu derin borunun içine düşmemiş mi!
Yavru kuş aşağıda "Cik... Cik..." diye ağlıyormuş. Boru o kadar darmış ki, Hoca elini içeri sokamamış. "Eyvah!" demiş Hoca. "Boru dar, kolum kalın. Bunu kırmak istesem, yavrucağa zarar veririm. Su döksem, yavrucak boğulur."

Anne Serçe çaresizce Hoca'nın gözlerinin içine bakıyormuş.
Hoca'nın aklına birden harika, zehir gibi bir fikir gelmiş! "Bekle beni minik anne, hemen geliyorum!" diyerek koşa koşa odunluğa gitmiş. Oradan küçük bir kova ince, kuru deniz kumu almış.

Boruya geri dönmüş. Kumu avucuna almış ve borunun içine, yavru kuşun üzerine gelmeyecek şekilde, kenardan yavaş yavaş "Hışırrr hışırrr" diye dökmeye başlamış.

Anne serçe başta anlamamış ama saniyeler geçtikçe Hoca'nın ne kadar zeki olduğunu o da görmüş. Hoca kumu döktükçe, yavru serçe refleks olarak silkeleniyor ve dökülen kumun üzerine çıkıyormuş. Hoca biraz daha kum döküyor, yavru kuş yine silkelenip kumun üzerine basarak bir adım daha yükseliyormuş.
Kum döküldükçe borunun içi doluyor, zemin yükseliyormuş. Zemin yükseldikçe minik yavru da yukarı çıkıyormuş!

Bir süre sonra kumlar borunun ağzına kadar dolmuş. Yavru serçe zıplayıp borunun kenarına çıkıvermiş.

Anne Serçe sevinçten deliye dönmüş! Yavrusunun yanına konmuş, onu kanatlarıyla sarmış ve Hoca'nın etrafında teşekkür edercesine fırıl fırıl dönerek neşeyle ötmüş.
Hoca, göbeğini tutarak tatlı tatlı gülmüş:

"Gördün mü minik kuş? Bazen koca bir balyozun yapamadığı işi, incecik bir kum tanesi ve birazcık akıl yapıverir. Kaba kuvvet değil, zeka hayat kurtarır."
O günden sonra Anne Serçe, Hoca'nın penceresine her sabah gelmiş ama bu kez yardım istemek için değil, ona en güzel sabah şarkılarını söylemek için. Hoca da doğanın ve hayvanların dilini anlamanın ne kadar kıymetli bir hazine olduğunu bir kez daha anlamış.

Gökten üç tüy düşmüş: Biri aklını kullanan Nasreddin Hoca'nın kavuğuna. Biri yavrusuna kavuşan Anne Serçe'ye. Biri de hayvanları sevip onlara zekasıyla yardım eden güzel çocuklara.