Madagaskar Masalı

Bir varmış bir yokmuş... Uçsuz bucaksız okyanusun ortasında, dev yapraklı ağaçların gökyüzüne uzandığı, her gün dans ve müziğin eksik olmadığı rengarenk Madagaskar Adası'nda dört sıkı dost yaşarmış. Bunlar; yelesi kabartılmış havalı bir Aslan, yerinde duramayan şakacı bir Zebra, boyu bulutlara değen birazcık evhamlı bir Zürafa ve neşeli, tonton bir Su Aygırı imiş.

Bir gün, ormanın kralı olan kuyruklu lemur, büyük bir "Dostluk Festivali" düzenleyeceğini duyurmuş. Ancak festivalin başlaması için ormanın en tepesindeki ağaçta yetişen, geceyi aydınlatan efsanevi Parlayan Hindistan Cevizi'nin bulunması gerekiyormuş.

Aslan, "Bu iş tam bize göre! Biz harika bir ekibiz," diyerek öne atılmış. Dört arkadaş yola koyulmuşlar. Ormanın derinliklerine indiklerinde karşılarına gürül gürül akan geniş bir nehir çıkmış.
Aslan kükremiş ama su durmamış. Zebra zıplamış ama karşıya geçememiş. Zürafa, "Ay! Islanırsam boynum üşür," diye geri çekilmiş.

Su Aygırı gülümsemiş: "Çekilin bakalım beyler, bu benim işim!" Su Aygırı suya atlamış, sırtına arkadaşlarını bindirmiş ve onları güvenle karşı kıyıya geçirmiş.

Yola devam etmişler. Karşılarına, ağaçların birbirine dolandığı, güneşin bile giremediği Karanlık Tünel Mağarası çıkmış. İçerisi kapkaranlıkmış ve rüzgar uğulduyormuş.
Zebra'nın dizleri titremiş, "Ben karanlıktan korkarım, çizgilerim görünmezse kaybolurum!" demiş. Zürafa da endişeyle arkaya saklanmış.

Bu sefer Aslan öne çıkmış. Göğsünü kabartmış ve o güçlü sesiyle, ama korkutucu değil güven verici bir şekilde kükremiş: "ROAAARRR!"
Aslan'ın sesi mağarada yankılanmış ve oradaki yarasalar yolu açmış. Aslan, "Korkmayın, ben sizi korurum, beni takip edin!" diyerek önden yürümüş. Onun cesareti sayesinde diğerleri de korkmadan mağarayı geçmişler.

Mağaradan çıkınca önlerine sık ve dikenli bambu çalılıkları gelmiş. Su Aygırı geçememiş, Zürafa eğilememiş.
Zebra, "Sıra bende!" demiş. Hızlı toynaklarıyla çalılıkların arasındaki dar patikaları bulmuş, zikzaklar çizerek onlara en kolay yolu göstermiş ve çalılıkları aşmışlar.
Sonunda Parlayan Hindistan Cevizi'nin olduğu "Yıldız Ağacı"na varmışlar. Ama ağaç o kadar yüksekmiş ki, Aslan bile tırmanamamış. Zebra zıplamış ama yetişememiş.

Herkes Zürafa'ya bakmış. Zürafa önce, "Ya başım dönerse?" diye korkmuş ama arkadaşlarının, "Yapabilirsin!" diyen bakışlarını görünce boynunu uzatmış, uzatmış ve en tepedeki o parlayan meyveyi nazikçe ağzıyla koparıp aşağı indirmiş.

Dört arkadaş, meyveyi alıp festival alanına dönmüşler. Meyve meydana konulunca etrafa harika bir ışık saçmış. Lemurlar ve diğer hayvanlar dans etmeye başlamış.
Aslan, "Gördünüz mü?" demiş. "Su Aygırı yüzdü, ben cesaret verdim, Zebra yol buldu, Zürafa uzandı. Tek başımıza yapamazdık ama birlikte başardık."

O gece Madagaskar'da sabaha kadar dans etmişler. Herkes anlamış ki, her arkadaşın farklı bir yeteneği varmış ve birleşince her zorluk aşılırmış.
Gökten üç parlayan yıldız düşmüş: Biri cesur Aslan'a. Biri yetenekli Zebra, Zürafa ve Su Aygırı'na. Biri de arkadaşlarıyla yardımlaşmayı bilen akıllı çocuklara.