Mutlu Patiler Dükkanı

Bir varmış bir yokmuş... Rengarenk mamaların, yumuşacık yatakların ve çıngıraklı topların olduğu Mutlu Patiler Dükkanı adında, içine girenin çıkmak istemediği şirin bir yer varmış. Bu dükkanın sahibi, hayvanları çok seven, güler yüzlü Gözde Hanımmış.

Dükkanın iki tane çok özel, tüylü sakini varmış. Biri, tüyleri güneş gibi sapsarı parlayan, kulakları düşük, kuyruğu pervaneler gibi sürekli "pır pır" sallanan neşeli köpek Güneş. Diğeri ise duman rengi yumuşacık tüyleri olan, kulakları sanki şapka takmış gibi kıvrık duran, kocaman turuncu gözlü kedi Miya.

O gün dışarıda yağmur "Şırıl şırıl" yağıyormuş ve dükkana hiç müşteri gelmemiş. Güneş ve Miya biraz sıkılmışlar. Güneş, en üst rafta duran, üzerinde yıldızlar olan Gökkuşağı Topunu gözüne kestirmiş.
Güneş, rafa doğru zıplamış: "Hav! Hav!" (Yani "O topu istiyorum!" demiş.) Ama boyu yetmemiş.
Miya, Güneş'in ne istediğini anlamış. "Mırrr..." diyerek esnek vücuduyla raflara tırmanmaya başlamış. Birinci raf, ikinci raf... Ve en tepeye ulaşmış!

Miya patisiyle topa dokunmuş. Top "Tıkır tıkır" yuvarlanmış ve BAM! diye yere düşmüş. Ama top yalnız düşmemiş, yanındaki ödül maması kutusu da ŞRAK! diye dökülmüş!

Her yer lezzetli kemik krakerlerle dolmuş.
Gözde Hanım sesi duyup arkadan gelmiş: "Aaa! Burası ne olmuş böyle?"
Güneş hemen yere yatıp suçlu suçlu bakmış, Miya ise masumca yüzünü yalamaya başlamış. Gözde Hanım gülmüş: "Sizi gidi yaramazlar! Hadi bakalım, şimdi temizlik zamanı."

Güneş ve Miya, dükkanın temizlenmesini izlerken uslu durmuşlar.
Tam ortalık top

arlanmışken, kapının önünde bir hareketlilik olmuş. Yağmurdan sırılsıklam olmuş, titreyen minicik, kahverengi bir yavru köpek cama burnunu dayamış. Yavru köpekçik o kadar üşümüş ki "Vik... vik..." diye ağlıyormuş.

Güneş hemen kapıya koşup havlamış, Miya cama pati atarak Gözde Hanım'ı çağırmış. Gözde Hanım kapıyı açar açmaz, minik misafiri içeri almış.
"Ah canım! Çok ıslanmışsın," demiş.

İşte o an Güneş ve Miya'nın asıl işbirliği başlamış. Güneş, koşup kendi sıcak battaniyesini burnuyla iterek yavru köpeğin yanına getirmiş. Miya ise az önce düşürdükleri o güzel "Gökkuşağı Topu"nu yavruya yuvarlamış.
Gözde Hanım yavruyu kurularken, Güneş onu yalayarak ısıtmış, Miya da yanına kıvrılıp mırıldanmış. Yavru köpekçik ısınınca neşeyle kuyruğunu sallamaya başlamış.
Akşamüzeri dükkana bir aile girmiş. Küçük kızları, yerde oynayan bu üçlüyü görünce sevinçle bağırmış: "Anne, baba! Bakın! Ne kadar güzel oynuyorlar!"

Gözde Hanım, "Bu minik misafirimiz sokakta kalmıştı, ona bir yuva lazım," demiş. Aile, kahverengi yavruyu kucaklamış ve "Biz ona çok iyi bakarız," demişler.
Yavru köpek yeni ailesiyle giderken, Güneş ve Miya arkasından el sallamışlar (yani kuyruk sallamışlar). Gözde Hanım ikisine de birer ödül maması vermiş. "Aferin size," demiş. "Hem yaramazlıkta hem de iyilikte harika bir takımsınız!"

Gökten üç mama tanesi düşmüş: Biri yardımsever Gözde Hanım'a. Biri harika takım Güneş ve Miya'ya. Biri de sokaktaki canları unutmayan merhametli çocuklara.