Ördek ile Örümcek

Bir varmış bir yokmuş... Güneşin suları elmas gibi parlattığı, etrafı uzun sazlıklarla çevrili huzurlu bir gölet varmış. Bu göletin en neşeli sakini, bembeyaz tüyleri ve turuncu gagasıyla suların üzerinde süzülen Ördek Dodo imiş. Dodo, bütün gün suda yüzer, arada bir kafasını suya daldırıp yiyecek ararmış.
Göletin kenarındaki uzun sazlıkların arasında ise, siyah ve mor çizgili, kocaman gözleri olan minik Örümcek Pırpır yaşarmış. Pırpır, gökyüzüne doğru uzanan sazlıkların arasına incecik ama çok sağlam ağlar örer, rüzgarda sallanarak göleti izlermiş.

Bir sabah Dodo kıyıya yanaşmış, tüylerini gagasıyla temizlerken sazlığın üzerindeki Pırpır'ı fark etmiş.
"Merhaba minik dostum!" demiş Dodo. "Senin adın ne? O kadar küçüksün ki, suya düşersen boğulursun diye korkuyorum."

Pırpır gülümsemiş: "Merhaba! Ben Örümcek Pırpır. Korkmana gerek yok. Bak, benim tam sekiz tane bacağım var. Bu bacaklar sayesinde her yere sıkıca tutunabilirim. Ayrıca vücudumdan ürettiğim sihirli ipek ipimle bu harika ağları örüyorum. Bu ağlar fırtınada bile kopmaz!"

Dodo çok şaşırmış. "Vay canına! Sekiz bacak mı? Benim sadece iki bacağım var. Ama bak, benim ayaklarım seninkiler gibi ince değil, perdelidir!" diyerek turuncu, perdeli ayaklarını havaya kaldırmış.
"Parmaklarımın arası kapalı olduğu için, suda yüzerken onları birer kürek gibi kullanırım. Bu sayede gölette çok hızlı yüzebilirim," diye anlatmış.

Pırpır, Dodo'nun bembeyaz tüylerine bakmış. "Peki ama bütün gün suyun içindesin, neden tüylerin sırılsıklam olmuyor? Sen hiç üşümez misin?" diye sormuş.

Dodo gururla göğsünü kabartmış. "Biz ördeklerin tüylerinin altında özel bir yağ vardır," demiş. "Gagamla bu yağı bütün tüylerime sürerim. Bu yağ, tüylerimin su geçirmesini engeller. Yani suyun içindeyken bile aslında kupkuruyum!"

İki arkadaş birbirlerinin özelliklerine hayran kalmışlar. Biri suda bir usta, diğeri ise havada ağ ören bir mimarmış.
Tam o sırada gölette ani bir rüzgar esmiş. Rüzgar o kadar sertmiş ki, Pırpır'ın tutunduğu sazlık kırılmış ve Pırpır "İmdat!" diyerek gölün ortasına doğru uçup kocaman bir nilüfer yaprağının üzerine düşmüş. Nilüfer yaprağı akıntıyla gölün derinlerine doğru sürüklenmeye başlamış. Suya düşmekten çok korkan Pırpır titriyormuş.

Dodo hiç düşünmeden göle atlamış. Perdeli ayaklarını hızla çırparak "şırıl şırıl" bir motorlu tekne gibi nilüfer yaprağının yanına yüzmüş.

"Korkma Pırpır, ben buradayım!" demiş. Pırpır hemen Dodo'nun sırtındaki o kuru, yumuşak tüylere atlamış. Dodo onu güvenle kıyıya çıkarmış.

Kıyıya çıktıklarında Pırpır çok teşekkür etmiş. O sırada Dodo'nun midesi guruldamış. "Gölün karşısındaki dalda harika kırmızı böğürtlenler var ama boyum yetmiyor, sudan da zıplayamıyorum," diye üzülmüş.
Pırpır, "Sıra bende!" demiş. Hemen ağacın dalına tırmanmış, sekiz bacağıyla hızla hareket edip sağlam bir ipek ağ örmüş. Ağı tıpkı bir sepet gibi kullanıp böğürtlenleri toplamış ve Dodo'nun önüne indirmiş.

Dodo ve Pırpır o gün anlamışlar ki; hiç kimse birbirinin aynısı olmak zorunda değildir. Her canlının kendine has, harika özellikleri vardır, farklı yetenekleri vardır ve her şeyiyle çok özeldir. Bu farklı yetenekler birleştiğinde çözülemeyecek hiçbir sorun yokmuş. Masalmız da böylece mutlulukla ve neşeyle bitmiş. Gökten üç su damlası düşmüş: Biri perdeli ayaklarıyla yüzen Dodo'ya. Biri sekiz bacağıyla ağ ören Pırpır'a. Biri de farklılıkların zenginlik olduğunu bilen akıllı çocuklara.