Tamirci Poyraz ve Fısıldayan Motor

Bir varmış bir yokmuş, rüzgârın vadiye vurup teneke saçakları ıslık gibi öttürdüğü küçük bir kasabanın en ucunda, yağ ve pas kokan minik bir tamirhane varmış. Bu tamirhanenin çırağı, henüz on iki yaşında, elleri her daim is içinde ama kalbi tertemiz bir oğlanmış; adı Poyraz'mış. Poyraz'ın öyle bir yeteneği varmış ki, kulağını herhangi bir motora dayadığında motorun ne dediğini anlarmış; kimi motor "susadım" diye hırıldar, kimi "üşüdüm" diye öksürürmüş. Kasabalılar ona gülüp geçerken, yaşlı ustası Rüştü Dede sakalını sıvazlayıp "Motoru dinleyen, arabayı iyileştirir evladım," dermiş.

Derken bir akşamüstü, tamirhanenin önüne tozdan bembeyaz kesilmiş, kaputu ezik, camı çatlak, upuzun kırmızı bir spor araba çekilmiş. Sahibi somurtkan bir beyefendiymiş; "Bu hurdayı hiçbir usta çalıştıramadı, bir de siz bakın, çalışmazsa hurdacıya vereceğim," deyip gitmiş. Poyraz arabanın yanına diz çökmüş, tozlu kaputa avucunu koymuş, dinlemiş. Motor öyle boğuk, öyle kırgın bir sesle inliyormuş ki, sanki yıllardır kimse ona el sürmemiş gibi. "Merak etme," diye fısıldamış Poyraz, "seni yeniden yollara döndüreceğim." Gel gör ki, akşam olunca kasabanın kurnaz tamircisi Fikri Efendi çıkagelmiş; bu adam işini yapmaz, başkasının başarısını çalmayı severmiş. "O araba asla çalışmaz, boşuna uğraşma ben alayım demiş.

Günlerce süren bir çalışma başlamış. Poyraz her sabah horozlar ötmeden atölyeye koşarmış; cıvataları tek tek sökmüş, paslı boruları sirkeyle ovmuş, tıkanan yakıt yollarını incecik tellerle temizlemiş. Rüştü Dede ona bujinin nasıl parladığını, kayışın nasıl gerildiğini sabırla öğretirmiş. Fikri Efendi ise geceleri gizlice gelip arabanın bir vidasını gevşetiyor, Poyraz'ın emeğini boşa çıkarmaya çalışıyormuş. Ama Poyraz her sabah motoru dinleyince hissediyormuş her şeyi. Nihayet o büyük gün gelmiş; Poyraz titreyen elleriyle anahtarı çevirmiş. Derken motor gürül gürül canlanmış, egzozdan mis gibi bir güç fışkırmış! Kırmızı spor araba, sanki yıllar sonra ilk kez nefes almış gibi, tüm camlarını titretmiş. Fikri Efendi bunu köşeden görünce utancından kızarıp sıvışmış.

Ertesi sabah araba sahibi geldiğinde gözlerine inanamamış; tozdan arınmış, arabasını görünce Poyraz'a sarılmış. "Sen sıradan bir çırak değil, gerçek bir ustasın!" demiş ve armağan olarak atölyeye kocaman bir alet çantası bağışlamış. O günden sonra kasabanın herkesi bozulan arabasını Poyraz'a getirir olmuş; hatta Fikri Efendi bile bir gün gelip ondan özür dilemiş ve "Bana da sabrı öğretir misin?" diye sormuş. Poyraz gülümseyip ona ilk dersini vermiş: "Her işin sırrı dinlemekte ve pes etmemekte gizlidir." Böylece emeğiyle, sabrıyla ve dürüstlüğüyle kasabanın en sevilen küçük ustası olmuş. Gökten üç parlak cıvata düşmüş; biri emek veren küçük usta Poyraz'a, biri sabrı öğreten Rüştü Dede'ye, biri de masalımızı dinleyen, azimle çalışıp asla pes etmeyenlere.